مصطفی کوچکزائی

اگر سیستم حکمرانی در مسئلۀ اوقات فراغت برنامه‌ای برای فراغت نوجوان طراحی کند، این نوجوان جریان و انرژی پیدا می‌کند، هویت‌آفرینی می‌کند. ما کدام دانش‌آموز را بعد از مدرسه وارد گروه‌های رسمی یا غیررسمی کردیم تا از این رهگذر خودش را بشناسد؟ ظاهراً چیزی که ما در بین مراجعه‌کننده‌های فضای مشاوره می‌بینیم، دولتمردان برنامه‌ای برای نوجوان ندارند، به این مسائل نمی‌اندیشند. ایدئولوژی و الگوی ما مقام مقدس انبیا و ائمۀ اطهار و شهداست که برای ما بسیار مقدس‌اند؛ اما چقدر این را با سبک زندگی نوجوانان یکی کرده‌اند؟

اگر نسل شما که احتمالاً یک میلیون یا دو میلیون یا ده میلیون از جمعیت ایران باشد که همه دوست دارید یوتیوبر باشید، پس چه کسی پزشک شود؟ چه کسی مکانیک شود؟ چه کسی فیزیک هسته‌ای بخواند؟ اصلاً چه کسی نانوا شود؟ به چه دلیلی همه یوتیوبر شدن را دوست دارند؟

بزرگترین چالش این است که زبان مشترکی بین والدین و فرزندان نوجوانشان وجود ندارد. چرا که والدین عقلی و نوجوان هیجانی فکرمی‌کند که این مسئله باعث اختلاف شدید بین این افراد می‌شود. به دلیل تضادی است که در تکنولوژی اعم از کامپیوتر، موبایل و فضای مجازی وجود دارد، نوجوانان مدیریت نمی‌شوند؛ بنابراین خانواده‌ها باید آگاهی خود را نسبت به این موارد افزایش دهند.