سواد

مشکل سینمای امروز ما، شورا‌های مختلف نظارتی و حمایتی و هدایتی نیست، مشکل عمده این سینما، «بی‌سوادی» است. مشکل، عدم احاطه به سینما و عناصر آن است. اگر همه آن شورا‌ها هم برداشته شود، با این بی‌سوادی فاجعه‌بار چه می‌کنند؟!

در دهه‌های اخیر، شاهد ظهور پدیده‌ای در حوزه هنر بوده‌ایم که می‌توان آن را «فرسایش معنایی» نامید؛ استفاده بیش‌ازحد یا نادرست از واژه‌ها و اصطلاحات هنری که موجب شده بسیاری از این کلمات از معنا تهی شوند.

زمانی که خیلی از آدم‌ها سواد خواندن و نوشتن نداشتند و کتاب به شکل امروزی مرسوم نبود، عملاً بار ادبیات را بخشی از این قصه‌ها به دوش می‌کشیدند. قصه به دورهمی‌های خانوادگی، فضاهای قهوه‌خانه‌ای و جمع‌های کوچک و بزرگ ورود کرده بودند و عملاً کارکرد تربیتی و اندیشه‌سازی داشته‌اند. قصه یکی از سنت‌های خانوادگی بوده که همه را با هدف سرگرمی و دغدغه آموزش دور هم جمع می‌کرده است.