شعر اجتماعی

جریان نقد روشنفکری در سال‌های پس از انقلاب اسلامی، اساسا جریان شعر انقلاب را نادیده گرفت؛ گویی چنین جریانی اصلا وجود نداشته. این درحالی است که آفرینش‌های بسیار جدی و قابل‌توجهی در این زمینه وجود داشته. همچنین، منتقدان مذکور درباره دلایل گرایش به سنت یا احیای سنت در شعر فارسی پس از انقلاب مطلبی ننوشتند؛ گویی چنین جریانی نیز وجود نداشته است.

به دلایلی که قابل‌تحلیل است، دغدغه‌های سیاسی - اجتماعی ما گاهی نادیده گرفته شده یا حتی نفی می‌شود. گاهی اوقات با نعل وارونه، شاعران را از چرخه اثر سیاسی - اجتماعی خارج می‌کنند. مثلاً می‌گویند که شعر باید خودبسنده باشد و صرفاً به عواطف درونی شاعر بپردازد.