ایتالیا

پس از سال‌ها که ایتالیا در جنوب اروپا عقب‌مانده‌ترین کشور در زمینه بسیج گسترده و تحرکات اجتماعی بود، اکنون دوباره در خط مقدم قرار گرفته است. اینکه جمعیتی که درگیر یک کارزار نسل‌کشی در غزه است، از فعالیت‌های جدید ایتالیا دلگرم می‌شود، اهمیت این موج اعتراضات را برجسته می‌کند.

پس از ماه‌ها افزایش نارضایتی نسبت به خودداری دولت ایتالیا از اقدام درباره غزه، اعتصاب سراسری در این کشور نشان داد که مردم، تصمیم گرفتهاند خودشان ابتکار عمل را به دست بگیرند.

اعتصاب‌های عمومی در ایتالیا نشان داد که همبستگی در میان جامعه و طبقه کارگر، نه نمادین است و نه مرده، بلکه نیرویی زنده و قدرتمند است. اتحادیه‌های ضد امپریالیستی مانند اتحادیه کارگری (USB) که در کنار شبکه‌های متکثر و مردمی فعالیت می‌کنند، نشان دادند که نیروی کار سازمان‌یافته می‌تواند شرایط محلی را دگرگون کرده و واقعیت‌های سیاسی جهان را تغییر دهد.

اکنون مسئله شرکتی مانند «لئوناردو» مطرح است که ایتالیا را به سومین تأمین‌کننده تسلیحات برای جنایات جنگی اسرائیل علیه مردم فلسطین، لبنان، سوریه و اکنون دیگر ایران تبدیل کرده است؛ و این در حالی‌ست که بخش بزرگی از مردم ایتالیا اعتقاد دارند که این فلسطینی‌ها هستند که باید مورد حمایت تسلیحاتی و نظامی قرار بگیرند؛ چراکه آنها تحت اشغال نظامی بوده‌اند و این حق آنهاست که علیه اشغال نظامی مبارزه مسلحانه کنند.

تا وقتی که شراکت تجاری با اسرائیل وجود دارد. تا زمانی که ما تأمین تسلیحات برای آنها را متوقف نکنیم، و ارتباط دیپلماتیک با آنها را مختل نکنیم، نمی‌توانیم از ایستادگی واقعی در حمایت از فلسطین از سمت دولتمان صحبت کنیم. ابتکار ناوگان جهانی صمود در واقع پاسخی به همین ناکافی بودن اقدامات دولت بود. در نتیجه، اگر آنها واقعاً کاری انجام نمی‌دهند تا این نسل‌کشی را متوقف کنند، این مردم خواهند بود که اصل دموکراتیک مشارکت را دنبال خواهند کرد و [مبارزه را] بر عهده خواهند گرفت.

رادیو بی‌بی‌سی اعلام کرد: «این جا لندن است، رادیو بی‌بی‌سی، ساعت دقیقاً نیمه‌شب است!» این علامت رمزی بود که چند روز قبل با محمدرضا پهلوی گذاشته شده بود تا شاه به‌محض شنیدن آن متوجه شود آمریکا و انگلیس دستور خروجش از کشور را صادر کرده‌اند.