محمد رحمانی

تا حالا با این صحنه روبه‌رو شده‌اید که وقتی سبد میوه را جلوی مهمان می‌گذارید، اگر بچه کوچکی دارید، این بچه اولین میوه را بر می‌دارد، گاز می‌زند و کنار می‌گذارد و سراغ دومی می‌رود و این کار را ادامه می‌دهد و عملاً امکان بهره‌برداری از سبد میوه را از شما سلب می‌کند؟ ما در حوزه سیاست‌گذاری فرهنگی این بحران را داریم. یعنی با انبوهی از ایده‌هایی مواجه شده‌ایم که هرکدام یک گاز خورده و رها شده‌اند؛ لذا به نظرم امر «استمرار» در حوزه مواجهه با نوجوان و پرهیز از پروژه‌های موقت، مسئله‌ای جدی است. کنشگر کردن مسئله نوجوان، پروژه نیست، پروسه است.

یک سر طیف از جریانات تربیتی، کاملاً معتقدند که نوجوان به‌مثابه کودک است و اصولاً قائل به یک عقل دانای کل هستند که نوجوان بنشیند و کاری هم نمی‌خواهد بکند. در یک پله آن‌طرف‌تر، با جریاناتی مواجه می‌شویم که کماکان خودشان را «دانای کل» می‌دانند، اما نوجوان را مناسب آماده‌سازی برای کنش می‌دانند و حداقل سالانه نوجوانان را یک اردوی جهادی می‌برند؛ اما کارشان برای بردن به اردوی جهادی هنوز بازی و از باب تربیت و آشناکردن نوجوان است.

حاکمیت نگاهش این‌گونه است که در دوره‌های پهلوی، کدخدا در مقطعی انگلستان است و بعد از آن به سمت آمریکا می‌رود و احساس می‌کند که باید این کار را بکند. حالا یک نیروی دانشجو که می‌گوید آمریکا نه‌تنها باعث پیشرفت ما نمی‌شود، بلکه امپریالیسم است و یک نوع استعمار نوین است و دارد کشور ما را تضعیف می‌کند که ممکن است به ما صنایع مونتاژی بدهد؛ ولی در عوض شیره وجودی ملت را می‌گیرد؛ وقتی حاکمیت با این مدل اعتراض مواجه می‌شود، او نمی‌تواند این را در ساختار خودش بپذیرد و سرکوبش می‌کند و این سرکوب باعث می‌شود که این آدم از خودش برخورد خشونت‌آمیز نشان بدهد.