محمد جواد بادین فکر

زیست روزمره نوجوانان امروز بیش از هر زمان دیگری در میان صفحه‌ نمایش‌ها، فضا‌های مجازی و ارتباطات غیرحضوری شکل می‌گیرد؛ وضعیتی که به کاهش تجربه‌های جمعی، تعاملات چهره‌به‌چهره و مواجهه‌های واقعی با جامعه انجامیده است. این فقر تجربه زیسته، به‌ویژه در بزنگاه‌های بحرانی، خود را در قالب واکنش‌های هیجانی، تصمیم‌های کم‌عمق و آسیب‌پذیری بیشتر در برابر روایت‌های فریبنده نشان می‌دهد.

در شرایط فعلی، جامعه از یک طرف به دلیل وضعیت بد مالی، معترض و خشمگین است و از طرفی به‌واسطه به خشونت کشیده شدن اعتراض‌ها و ایجاد فضای رادیکال در خیابان‌ها دچار ترس و اضطراب شده است. سؤال این است که وقتی شرایط آرام شد، چه ایده رسانه‌ای برای این جامعه وجود دارد؟ جامعه‌ای که معترض و خشمگین بوده و این خشم با ترس مهار شده، ممکن است در ادامه به انزجار، فاصله‌گذاری اجتماعی، گسست و دوقطبی تبدیل شود. 

بر اساس داده‌های ارزشمند نگرش‌آور و سایر داده‌های دیگری که اخیراً جمع‌آوری شده‌اند، مردم ایران کمترین همدلی و سمپاتی را با کشور اسرائیل دارند و بیشترین دشمنی را نیز نسبت به این کشور نشان می‌دهند. شاید اگر این حمله از سوی آمریکا انجام می‌شد، نتایج در عرصه عمومی کمی متفاوت بود، اما اسرائیل واقعاً در سال‌های اخیر برای افکار عمومی ایران چهره‌ای بسیار منفی داشته است.