سینمای غربی

در جوامع غربی، گروه‌هایی که بر مراکز سینمایی، مراکز استراتژیک، مراکز نظامی و مراکز سیاسی تسلط دارند، توانایی جهت‌دهی تصویری و روایتی را نیز دارا هستند؛ به‌عبارت‌دیگر، سینما مستقل از ساختارهای قدرتی که آن را شکل می‌دهند نیست و همه تحت حاکمیت یک گروه‌اند. مراکز استراتژیک، از بیست سال قبل طرح می‌ریزند که باید عراق را اشغال کنیم و سینما مانند یک تیزر عمل می‌کند.

مهم‌ترین وظیفه امروز، امیدوار نگه‌داشتن مردم است و هر کس خلاف این عمل کند، به کشور خیانت می‌کند. این اصلاحات صرفاً به اصلاح ساختارها محدود نمی‌شود و «اراده متولیان» در تحقق آن نقشی کلیدی دارد. امروز ما بیش از هر زمان دیگری به مدیران و متولیان بااراده نیازمندیم. در کنار جنگ‌های شناختی و روایتی، ما درگیر «جنگ اراده‌ها» هستیم.

سینمای ایران در نقطه عطفی ایستاده است؛ جایی میان واقع‌گرایی اجتماعی محدودکننده و نوستالژی تاریخی و درعین‌حال برخوردار از سرمایه‌ای تمدنی و شهرت جهانی که می‌تواند آن را به یکی از آینده‌سازترین سینماهای جهان بدل کند. اما پرسش کلیدی این است: آیا ساختارهای نهادی و رویکردهای غالب، ظرفیت بالفعل‌سازی این امکان را دارند یا همچنان سینمای ایران را در چرخه تکرار گذشته نگاه خواهند داشت؟