دانش

سرمایه فقط به یک چیز اهمیت می‌دهد و آن هم سود نهایی خودش است. بنابراین، ایده‌ها همیشه از فیلتر «این ایده چگونه بر منافع ما تأثیر می‌گذارد» عبور می‌کنند. اگر ایده‌های نئولیبرالیسم در دهه‌های ۱۹۵۰، ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ غالب نبودند، به این دلیل نبود که کسب‌وکارها از آنها بی‌خبر بودند. بلکه به این دلیل بود که کسب‌وکارها با خود می‌گفتند: «نمی‌توانیم همین الان به این ایده‌ها روی بیاوریم، چون نتیجه آن، ایجاد اختلال اجتماعی گسترده خواهد بود.»

در افکار سن نوعی انسان‌گرایی عمیق وجود دارد. او از همان ابتدا به کرامت فردی هر انسان توجه داشت و هرگز انسان‌ها را به واحد‌های آماری تقلیل نداد. نگاه او به فقر، نابرابری و توسعه همواره رنگ و بوی اخلاقی داشته است، چرا که برایش مسئله اصلی این بود که انسان‌ها چگونه می‌توانند زندگی شایسته و با معنایی داشته باشند. این نگاه انسانی باعث شد که اندیشه‌های او فراتر از دانشگاه‌ها و محافل علمی نفوذ کند و در سیاست‌گذاری‌ها، برنامه‌های توسعه و حتی مباحث عمومی جایگاهی بیابد.

در ایران بین الگوی «دولت دانش» و «کار دانش» رابطه نزدیک وجود دارد. ما می‌بایست از لحاظ راهبردی همزمان به دولت دانش و کار دانش متکی شویم. دولت دانش باید ساماندهی‌های لازم را با استفاده از سیاست‌های اجتماعی درست در قالب یک الگوی برنامه ریزی شده پیرامون اقتصاد دانش و جامعه دانش اتخاذ و اجرا نماید و کار دانش نیز که متشکل از سرمایه داران و نیرو‌های متخصص ایران است، با دولت همکاری نماید.

اراده حکومت باید بر این باشد که از نوابغ استفاده کند ولی نابغه‌ای که موضوعات ما را مورد‌چالش قرار دهد و حل کند و سیاست دهد و حکومت اجرا کند، نه اینکه به او گفته شود چگونه فکر کند بلکه حکومت به نخبه بگوید هرچه تو بگویی انجام می‌دهم. آن وقت است که جشنواره فارابی معنا پیدا می‌کند.

حجت‌الاسلام سیدمرتضی حسینی کمال‌آبادی گفت: نمی‌توانیم اسلام‌شناس شویم، ولی ادبیات را ندانیم. نمی‌توان گفت که فلان فرد اسلام‌شناس است، ولی تفسیر قرآن بلد نیست یا کلام و فلسفه نمی‌داند یا در حد اطلاعات عمومی بلد است یا تاریخ اسلام را به اندازه عموم می‌داند. جامعیتی که علامه حسن‌زاده به دنبال آن بودند برای ما ضروری است و عالم دینی باید در زمینه‌های مختلف به خصوص ادبیات عربی، تاریخ اسلام، کلام و اعتقادات، فقه، فلسفه و رجال به جامعیت دست یابد.

مادر متخصص و آموزش دیده می‌داند که نباید فرزندش را در ناز و نعمت بزرگ کند یا اصطلاحاً او را در پر قو نگه دارد. می‌داند خوشی زیاد و دور بودن فرزند از رنج و سختی‌های زندگی او را بی‌مسئولیت بار می‌آورد و هیچ‌وقت تصمیم نخواهد گرفت از فرصت طلایی عمرش برای یادگیری درس و مهارت‌ها استفاده کند

اگر والدین و مربیان تربیتی کودک دانش و علم تربیت کودک و شیوه‌های تربیتی برای سنین مختلف رشد کودک را نداشته باشند قطعاً در عملیاتی کردن فرآیند تربیت کودک و به‌کارگیری شیوه‌های صحیح تربیت متناسب سنین مختلف کودک دچار مشکل می‌شوند.