قدرت - صفحه 2

رهبر معظم انقلاب برای یکپارچه‌سازی در فضای مجازی، شورای عالی فضای مجازی را ایجاد کرده و دستورات آن را لازم‌الاجرا دانستند؛ امری که متاسفانه در دولت سابق مورد بی‌توجهی جدی قرار گرفت و نتایج آن چندگانگی حاکمیت در فضای مجازی بود. پس از آن چندتن از نمایندگان مجلس تلاش کردند تا با قانون صیانت از حقوق کاربران بخشی از این ایرادات را جبران کنند. این طرح با ادعای تنظیم‌گری در این زمینه کمیسیون عالی را ایجاد می‌کرد که تقریبا درباره همه عناصر فضای مجازی تصمیم‌گیری می‌کرد؛ نقشی که سابق بر این رهبری به شورای عالی و مرکز ملی فضای مجازی سپرده بودند.

از نظر جوزف نای انقلاب اطلاعات، جامعه شبکه‌ای و هر عامل تغییری، لزوما بنا ندارد که تغییری نهادی در ساخت قدرت ایجاد کرده، نهاد‌های رسمی موجود را تخریب و جایگزینی برای آن عرضه کند، بلکه نای ما را متوجه مرز‌ها و قلمرو‌های جدیدی از قدرت می‌سازد که دیگر در کنترل دولت‌های ملی نیست.

نهاد‌های سیاسی رسمی به طور جدی بر شبکه‌های مجازی تمرکز کرده اند، این شبکه‌ها مفهوم افکار عمومی را دچار تحولی جدی ساخته و طرح جدیدی از آن ارائه کرده اند، افکار عمومی قدرتی است تعیین کننده که توسط شبکه‌های اجتماعی احیا شده است. همه این سخنان ما را به سمت نوع جدیدی از قدرت رهنمون می‌سازد.

در امور تکوینی، نه تنها شیطان و دیگر جنیان، بلکه موجودات برتر از آن‌ها یعنی فرشتگان، انبیا و امامان (علیهم‌السلام) هم نمی‏توانند بدون اذن خداوند متعال در هستی تصرف کرده و کاری را انجام دهند یا از وقوع کاری حتمی جلوگیری کنند؛ در مرتبه نظام تکوین، هیچ کس حتی شیطان، کافر و معصیت‌کار نیست؛

عمق طرح تحول انقلاب اسلامی ریشه در ایده توحید محوری دارد، به دنبال این ایده، طرح اسلامی سازی از نوک پا تا فرق سر رقم می‌خورد؛ ده‌ها عنوان تحولی وجه تمایز انقلاب اسلامی ایران با دیگر انقلابات است. اکنون و با گذشت چهار دهه از ایده حاکمیت الله ما تا چه حد در تحول آفرینی‌های خود موفق بوده ایم؟

این روزها روایت‌های بسیار تلخ و تکان‌‌دهنده‌ای از آزار و سوءاستفاده جنسی توسط برخی قربانیان این جرايم در شبکه‌های اجتماعی منتشر می‌شود؛ ابعاد و دامنه گسترده برخی روایت‌ها حاکی از تداوم برخی رفتارهای مجرمانه طی سال‌ها توسط افرادی دارای شهرت اجتماعی است.

الگوی اول سر تا پا غربی شدن و رفتن ذیل غرب را پاسخ میل بهبودخواهی خود می‌دانستند و الگوی دوم پیشرفت درون‌زا و استحکام ساخت درونی قدرت را راه‌چاره و پاسخ به میل بهبودخواهی ایرانیان می‌دانستند؛ یکصد سال گذشته دوره تاریخ‌آفرینی این دو الگو در تاریخ معاصر ایران بود. یکصد سالی که عده‌ای بر «غرب» تاکید داشتند و دیگرانی بر «قدرت» ملت.

کارل فون کلاوِزوِیتس، سردار و نظریه‌پرداز مشهور ارتش پروس (۱۸۳۱–۱۷۸۰) معتقد بود، جنگ ادامه سیاست است، اما با ابزار‌هایی دیگر. در مقابل، میشل فوکو معتقد بود سیاست، ادامه و بسط جنگ است، اما از طرقی دیگر. به نظر شما حق با سردار پروسی است یا با فیلسوف فرانسوی؟ چه جنگ را تداوم سیاست بدانیم و چه سیاست را تداوم جنگ، در هر حال، می‌دانیم که هم جنگ‌های نظامی و هم نظا‌م‌های سیاسی، آوردگاه جنگ مشروع یا نامشروع بر سر قدرت هستند.