مشکلات

سینما با استفاده از قواعد ملودرام، قصه‌هایی را تصویر کشیده که بخش زیادی از آن‌ها با جامعه و خانواده درگیر است؛ از شکاف نسل‌ها بگیرید تا شکاف‌های طبقاتی و تقابل انسان‌ها در برابر یکدیگر. سینما توانسته این مشکلات را به‌خوبی نشان دهد. در عین حال، سینما از کلیشه‌ها به نفع روایت صحیح قصه استفاده کرده است. کلیشه‌ها به‌خودِ خود بد نیستند؛ مهم این است که فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان چطور از آن‌ها بهره می‌برند.

یک ماه است که مادران دانش‌آموزان استثنائی به شورای شهر تهران می‌آیند تا گره سرویس مدارس باز شود. دو بار در مقابل شورای شهر تجمع کرده‌اند و آخرین بار در صحن شورای شهر تهران قول داده شد اعتبار لازم به حساب شرکت‌های خدمات‌دهنده واریز شود و مشکل برطرف شود، اما باز هم مشکلی حل نشد

فرهنگ‌ها نیز در تعیین اینکه چقدر باید بکوشیم تا از قید و بند باور‌های دردناک‌مان بگریزیم نقش دارند. شواهد فزاینده حاکی از این است که در کشور‌هایی همچون ایالات متحده، چین و هند که در آن‌ها نرخ نابرابری اجتماعی بالاست میزان افسردگی و اضطراب بیشتر از کشور‌هایی همچون آلمان، ژاپن و کشور‌های اسکاندیناوی است که در آن‌ها نابرابری اجتماعی کم است.

همیشه شنیده‌ایم که شکایت از وضع موجود و گله‌کردن دردی را دوا نمی‌کند و فقط روحیه خود و اطرافیان را خراب و خراب‌تر می‌کند.

آقای خسروپناه گفت: ما هم ضعف در نظریه حکمرانی اسلامی داریم و هم افرادی که در این چند سال تحقیق کرده و به یک نظریه‌هایی رسیده‌اند، در سیستم اجرایی دولتمردان ما – چه اصلاح‌طلب و چه اصولگرا- به‌کار‌گیری نمی‌شوند. هنوز قوه عاقله دولتمردان ما این‌قدر بلوغ پیدا نکرده‌اند که بدانند اداره جامعه با حکمرانی ممکن است و حکمرانی هم یک دانش است.

دنیای جدید محل شکل‌گیری نهادهای جدید است و در کلیت تاریخ معاصر، نهاد کودکی ظاهرشده؛ در منظر فوکویی تغییر و گسست همواره با روابط قدرت و سلطه درگیر است. در نگاه گیدنزی هم عاملیت (سوژه)، هم ساختارها و هم سیستم‌ها مهم هستند و کودکی بخش مهمی از ساخت یابی تجدد و جامعه معاصر ما است.