اعتماد مردم

جمهوری اسلامی ایران از بدو شکل‌گیری تاکنون، بر بدنه‌ای فعال و همراه از مردم تکیه داشته که به یکی از مهم‌ترین مؤلفه‌های قدرت نرم نظام سیاسی تبدیل شده است. بررسی تجربه‌های تاریخی و بحران‌های مقطعی نشان می‌دهد این پشتوانه مردمی، هرچند دستخوش فراز و فرودهایی بوده، اما در بزنگاه‌های تهدید و فشار خارجی، به‌عنوان ستون اصلی انسجام اجتماعی و توان حکمرانی ایران عمل کرده است.

ناآرامی‌های اخیر بیش از آنکه محصول کنش خیابانی باشند، برآیند فرسایش تدریجی سرمایه اجتماعی و خلأ مرجعیت رسانه‌ای در داخل کشورند؛ خلأیی که در آن، صدای اعتراض‌های مردمی به‌درستی شنیده نشد و میدان روایت، پیش از میدان خیابان، به دست بازیگران بیرونی و جنگ روانی سپرده شد.

باید میان قشر نوجوان و جوان، گروه‌های فکری و نخبگانی و حاکمیت و مردم یک اعتماد واقعی حاصل شود. اعتماد، یک عقبه و سیر تاریخی دارد که باید مسیر آن را از هر زمان که تصمیم گرفته می‌شود، اصلاح و این اعتماد را محکم کرد تا بتوان صادقانه و شفاف وارد تعامل و گفت‌وگو شد.

نهاد‌های دینی با ایجاد فضایی پاسخگو، شفاف و مشارکتی می‌توانند اعتماد عمومی را جلب کنند. هنگامی که مردم به این نهاد‌ها اعتماد داشته باشند، تمایل آنها برای شرکت فعال در برنامه‌های دینی و فرهنگی افزایش می‌یابد و در نتیجه، اثرات مثبت شادی‌های دینی بر رفتار‌های اخلاقی و اجتماعی تقویت می‌شود.

«اعتماد مردم بزرگ‌ترین سرمایه دولت است که متاسفانه تا حدی آسیب دیده است»، این یکی از کلیدی‌ترین جملات رهبر حکیم انقلاب در دیدار اعضای دولت سیزدهم بود. یکی از کارویژه‌های حیاتی دولت جدید، بازسازی و ترمیم اعتماد مردم به دولت است؛