خستگی

شب‌بیداری‌های طولانی در پارک‌های علم‌وفناوری، جلساتی که تا پاسی از شب ادامه دارند و تقدیس بنیان‌گذارانی که «روی کاناپه شرکت می‌خوابند»، همگی ترجمان ایرانی «هاسل کالچر» هستند. این الگو توسط اینفلوئنسرهای اینستاگرامی و کوچ‌های موفقیت نیز بازتولید می‌شود که با فروش رؤیای «آزادی مالی» از طریق کار ۲۴ ساعته، جوانان را به یک چرخه فرسایشی می‌کشانند.

گاهی خستگی ناشی از کار طوری ما را از پا می‌اندازد که احساس می‌کنیم دیگر نمی‌توانیم سر پا شویم. اما منشأ این احساس ناتوانی چیست؟ جسممان خسته‌است؟ روحمان خسته‌ است؟ یا ظرفیت سیستم عصبی‌مان پر شده؟ پژوهش‌های مرتبط با خستگی مفرطِ کاری که قدمتی ۱۵۰ ساله دارند، هر کدام سمتی را نشانه گرفته‌اند. امیلی کِی ایبل در کتاب جدید خود تاریخچۀ خستگی را مرور کرده و کمک می‌کند با شناخت درست معنای خستگی ِ مفرط به دنبال راه حلی برای رفع آن باشیم.

قرنطینه که شروع شد، خیلی‌ها نفس راحتی کشیدند. برای مدتی از دست رفت‌و‌آمد‌های فلاکت‌بار اول صبح و نشستن پشت میز‌های کسالت‌بار اداره خبری نبود. کار در خانه راحت به نظر می‌رسید و خبری از همکار‌ها و رئیس‌های ناخوشایند هم نبود، اما حالا بعد از یک‌سال و نیم آنچه برایمان باقیمانده، خستگی ‌ای بی‌پایان است، خستگی ‌ای که انگار سال‌ها استراحت هم نمی‌تواند آن را از تنمان در کند. چرا اینقدر خسته‌ایم؟ بیونگ‌چول هان فیلسوف آلمانی و متولد کره جوابی برای این سؤال دارد.