موسیقی آوازی

خود دولت در یک برهه‌ای باعث به حاشیه رفتن موسیقی نواحی شده است، حالا خودش باید دست به کار شود و با تغییر سیاست‌های گذشته، اشتباهات خودش را جبران کند. موسیقی سال هاست که در کشور توسط حاکمیت سرکوب شده است و حالا باید با حسن نیت خود، به نحوی رفتار گذشته را جبران کند و حالا حضور پررنگ دولت و حاکمیت در کنار هنرمندان موسیقی نواحی می‌تواند باعث دلگرمی و قوت قلبی برای ادامه کار آن‌ها باشد.

پیش از انقلاب اغلب نوازنده‌ها اصلا جایگاه مناسب اجتماعی نداشتند و مردم آن‌ها را به عنوان مطرب می‌شناختند. حوزه موسیقی اقوام که حالا جایگاه والایی در جامعه دارند، خانواده‌ها با خیال راحت فرزندان خود را برای آموزش در نزد آن‌ها می‌فرستند، پیش از انقلاب جایگاه پست و پایینی داشتند تا جاییکه کمتر خانواده‌ای حتی با آن‌ها وصلت خانوادگی می‌کرد. اما حالا حجم زیادی از پژوهش‌ها و اجرا‌های داخلی و حتی خارجی به این موسیقی اختصاص دارد.

موسیقی نواحی در واقع یک ویژگی و خاصیتی دارد که اهمیت آن را دو چندان می‌کند که این اهمیت بالا می‌تواند در تمامی حوزه‌های حکومتی مهم باشد. ما وقتی درباره موسیقی پاپ یا عامه پسند صحبت می‌کنیم، بالاخره موسیقی بدی نیست، یک ملودی، شکل و مورد مصرفی دارد. حتی موسیقی کلاسیک چه ایرانی و غربی یک ساختار و ساختمان مشخصی دارد، اما آنچه ما از آن به عنوان موسیقی نواحی و یا اقوام نام می‌بریم، یک کمپلکس فرهنگی است.

ما در زمانی زندگی می‌کنیم که اصطلاحاً با پدیده جهانی‌شدن مواجهیم؛ دسترسی آسان این نسل به اینترنت و موسیقی‌های روز دنیا مسئله‌ای غیرقابل کتمان است و به‌هرحال گریزناپذیر است و اینکه حالا نسل نوجوان و جوان ما چقدر می‌تواند با موسیقی نواحی و اقوام آشنایی داشته باشد، نباید از نقش رسانه غافل شد. علاوه بر رسانه، سازمانی مانند آموزش‌وپرورش که نقش آموزشی و تربیتی خاصی در فرزندان ما دارد، می‌تواند جایگاه مهم و اساسی در این خصوص ایفا کند.

خواننده چون از کلام و شعر می‌گوید، در طول تاریخ بیشتر مورد توجه و اقبال مردم بوده است براین اساس این نگاه در گذشته هم وجود داشته. به‌طور مثال مردم غلامحسین بنان را بخوبی می‌شناختند اما از نوازندگانی که در ارکستر او ساز می‌نواختند هیچ آشنایی نداشتند.