مطالعات هنر

به نظر می‌رسد امروز، بخش مهمی از گفتارپردازی‌هایی که درباره هنر اسلامی مطرح می‌شود، زیر مقولات تنگ فلسفی فیلسوفان مسلمان مطرح می‌شود که ما از این طریق، بخش مهمی از واقعیت‌های زیبایی‌شناسی هنر خود را از دست می‌دهیم و به نظر می‌رسد انقطاع نسلی و انقطاع گفتمانی پیش بیاید. تا زمانی که ما هنر و زیبایی‌شناسی را ذیل گفتمان‌های فلسفی کلاسیک تحلیل می‌کنیم و گستره پژوهش‌های خود را فراتر از آن‌ها نمی‌بریم، هرگز نمی‌توانیم هنرمندان خود را به هرگونه تأمل فلسفی ازجمله ارتباط با فلسفه کلاسیک دعوت کنیم.

تا زمانی که هماهنگی میان همه دستگاه‌های فرهنگی به وجود نیاید امکان ندارد اتفاق خاصی بیفتد. وقتی این همه ناهماهنگی در هدف و در روش و در رفتار وجود دارد، نمی‌توان در این حوزه و در مناسبات انسانی که این همه تنوع بدون هماهنگی و وحدت وجود دارد کاری انجام داد. وقتی هماهنگ نیستیم یعنی همدیگر را قبول نداریم.