امام‌زمان(عج)

در شرایط فعلی دو جنگ برای دو تفکر تئولوژیکال وجود دارد و رهیافت اونتولوژیکال دیگر تقریباً تمام شده‌است، کل جهان را فساد و ظلم گرفته‌است و هیچ کسی را در هیچ جای دنیا پیدا نمی‌کنید که بگوید وضعیت الان دنیا خوب است، بلکه همه چه مسیحی، یهودی و بودایی می‌گویند شرایط بد است و همه دنبال یک الگوی آخرالزمانی می‌گردند که آنها را نجات بدهد و سرمایه‌داری، یهودیت و اونجلیست‌ها می‌خواهند جنگ را الگوی نجابت بخش خودشان نشان بدهند. 

همه افراد جامعه از جمله نویسندگان، سازندگان فیلم و سریال، مسئولان فرهنگی و حتی کاسبان باید در عمل فرهنگ مهدویت را به جامعه بیاموزند و آن را در زندگی روزمره خود پیاده کنند. فقط در این صورت است که می‌توانیم به تربیت نسلی مهدوی و آماده برای ظهور حضرت مهدی (ع) دست یابیم. 

فرد منتظر باید برای کسب علم و آگاهی تلاش کند و در راستای ارتقای دانش و فرهنگ جامعه نیز نقش‌آفرین باشد. امام صادق (ع) می‌فرمایند: «علم، نوری است که خداوند در دل هر کسی که بخواهد قرار می‌دهد.» انتظار واقعی، مستلزم مجهز شدن به علم و معرفت برای یاری امام زمان (عج) است.

بزرگ‌ترین عبادتی که وجود دارد، انتظار فرج است. این را پیامبر (ص) و همه ائمه (ع) فرموده‌اند. افضل اعمال این نیست که فقط بنشینیم و بگوییم حضرت چه‌کار می‌کنند، کی می‌آید و کی می‌رود. انتظار یعنی من آماده باشم، مانند کسی که در پادگان می‌گویند: «آقا، سه ماه دیگر می‌خواهی بروی ماموریت.» در این سه‌ماه، باید آمادگی بدنی و جسمی داشته باشی.

اگر بخواهیم سطح حکمت عملی تئوری انتظار امام خمینی(ره) را به صورت خلاصه بیان کنیم، می‌توانیم از تعبیر «انتظار از جنس ظهور» استفاده کنیم. «انتظار از جنس ظهور» یعنی برای منتظر بودن باید کاری انجام داد. انتظار یک «عمل» و البته «أفضلُ الأعمال» است. 

آینده وعده داده شده نشان می‌دهد که سرنوشت بشر نه امری تراژیک و محتوم، بلکه امری حماسی و افق‌گشایانه است: «لقد کتبنا فی الزبور من بعد اذکر ان الارض یرث‌ها عبادی الصالحون.» این یعنی امید با الهیات فرجام‌شناسانه دین، به ساحت روزمره پیوند می‌خورد و همان‌طور که تاریخ الهیاتی شد، اینجا، آینده و آرمانشهر نیز الهیاتی می‌شود؛ چراکه قرار است بندگان صالح خدا زمین را به ارث ببرند و این یعنی، سیاست عرصه حضور و غلبه انسان‌های صالح خواهد شد. 

امام‌زمان(عج) بعد از غیبت مانند حضرت عیسی به آسمان عروج نکرد بلکه در روی زمین است اما از چشم مردم به‌صورت شناخته شده، غایب است. روایت داریم وقتی آن حضرت ظهور می‌کند خیلی از مردم چهره مقدس ایشان را می‌شناسند. یعنی قبلا آن حضرت را دیده‌اند ولی نشناخته‌اند و زمانی دنیا به پایان می‌رسد که حجت خدا از دنیا می‌رود و دیگر فلسفه وجودی زمین و زمان از بین خواهد رفت.