تشییع

ما در تشییع پیکر شهید سیدحسن نصرالله چشم به راه چه بودیم؟ امتی چشم به راه این بود که در این تشییع مجددا به صحنه بیاید. یک امت چشم به راه تشییع پیکرهای سیدحسن نصرالله و سیدهاشم صفی‌الدین بود تا وجه نصراللهی خود را به نمایش بگذارد. چیزی که عیان است، اینکه آینده‌ای پیش آمده است؛ آینده‌ای که با انقلاب ما شروع شده و با دفاع‌مقدس جوهره پیدا کرده است.

مقاومت یک پدیده ایزوله و گلخانه‌ای نیست که بیرون از فضای گلخانه‌ای و در محیط واقعی پژمرده شود. مقاومت یک جریان پویای فرهنگی است. با جزیره‌ها و فرهنگ‌های همراه خود داد و ستد معنا دارد و از نسلی به نسل دیگر جریان می‌یابد ولو آنکه سرسلسله‌‌اش که حضرت ختمی مرتبت(ص) و حضرت سیدالشهدا(ع) باشند قرن‌هاست که حضور ظاهری ندارند و همین رمز حیات و زنده بودن اوست. تاریخ اثبات کرده که شمشیر و سواره‌نظام و بمب‌های ۲ هزار پوندی حریف رویش جوانه‌ها نیستند.

سه چهار روز قبل ارتش عبری موقع عقب‌نشینی به خیال خودش ‌خواسته زهر آخر را هم بریزد. روی دیوارها نوشته «Nasrellah Dead» غافل از آنکه اینجا همه زنده‌اند. نه فقط نصرالله که مغنیه هم زنده است، قاسم سلیمانی هم زنده است و از همه مهم‌تر خمینی(ره) هم زنده است.

آقای رئیسی برای مردم ایران یادآور عهدی است که جمهوری اسلامی با آن عهد تشکیل شد و حادثه آیت‌الله رئیسی این نسبت را برای ما به نوعی یادآوری کرد. انسان معمولا در سیاست قدرت را تبدیل می‌کند به چیز دیگری. کسانی که سطح پایین‌تری دارند قدرت را به ثروت تبدیل می‌کنند، اما کسانی که انسان‌های متوسط‌تری هستند قدرت را به اعتبار تبدیل می‌کنند تا به موقع خود آن را خرج کنند. اما در شخصیت آیت‌الله رئیسی انسان به این موضوع می‌رسد که این شخص قرار نیست قدرت را از اساس به چیزی تبدیل کند. او نمی‌خواهد اصلا چیزی را در درون جیب خود بگذارد. او به سمت تبدیل قدرت به محتوایی برای خود حرکت نکرد، او به دنبال این بود که قدرت را به خدمت تبدیل کند.

مبارزه مرجعیت تشیع و نیروهای مذهبی در حقیقت از منظر آموزه‌ها و الگوهای مکتب آزادی بخش و استقلال‌گرای دین اسلام امری طبیعی است و در ادامه نهضت امام حسین علیه السلام است.

محمدمهدی خالقی گفت با اشاره به مستند «سوتک»: با شنیدن خبر تشییع پیکر حاج‌قاسم در مشهد با بچه‌های انجمن فیلمسازان انقلاب اسلامی خراسان دور هم جمع شدیم تا کاری گروهی را شروع کنیم، البته با قلب‌های آتش گرفته و سینه‌های سوخته، به طوری که بچه‌ها آرام نمی‌گرفتند.