مصلحت

حضرت در نهج‌البلاغه می‌فرمایند: «معاویه از من باهوش‌تر و زیرک‌تر نیست. او حیله و خدعه به کار می‌برد که من به کار نمی‌برم. او از هر راهی استفاده می‌کند و من استفاده نمی‌کنم.» خروجی‌اش این شده که معاویه‌ها، یزیدها و منصور دوانیقی‌ها رفتند، همه چیزشان از بین رفت، خودشان مردند و راهی به سوی حق و عدالت باقی نگذاشتند. ولی این‌ها ماندند و راهشان هم مانده است.

یکی از دوگانه‌هایی که ما طی چند دهه گذشته گرفتار آن بوده‌ایم، دوگانه تکلیف‌گرایی - نتیجه گرایی است. آنچه که تصور می‌شود به ماهیت دین نزدیک‌تر بوده و حادثه عاشورا دلالت بیشتری بر آن دارد، ضلع تکلیف‌گرایی است. در ذهنیت ما شیعه واقعی کسی است که همواره به انجام تکلیف - بدون لحاظ امکان حصول نتیجه - فکر می‌کند.

تا زمانی که یاد نگیریم در تصمیمات گروهی به رأی خود احترام بگذاریم و بدانیم هر رأی به تنهایی می‌تواند در نتیجه اثر بگذارد هیچ رویدادی به درستی انجام نمی‌شود.