صبر

دین‌داری یعنی آرامش‌آفرینی، نه التهاب‌آفرینی. دین‌داری یعنی اخلاق و عبادت، نه صرفاً اعمال ظاهری. دین‌داری یعنی حلم، یعنی وقار، یعنی کنترل نفس. انصافاً این حدیث، نسخه‌ای است برای عبور از روز‌های سخت؛ نسخه‌ای که اگر جامعه ما آن را به کار ببندد، از بسیاری از بحران‌ها عبور خواهد کرد.

بحران‌های اجتماعی و سیاسی، از ناامنی اقتصادی تا فشارهای خبری و رسانه‌ای، خانواده را به نخستین میدان بروز تفاوت‌های نسلی تبدیل کرده‌اند؛ جایی که والدین با الگوهای مبتنی بر تحمل و کنترل، و نوجوانان با اضطراب‌های فردی و واکنش‌های هیجانی به بحران پاسخ می‌دهند. این ناهمخوانی در شیوه مواجهه با بحران، اگر در چارچوب گفت‌وگوی بین‌نسلی و سیاست‌های حمایتی مدیریت نشود، می‌تواند به تعمیق تنش‌ها و فرسایش سرمایه عاطفی خانواده بینجامد.

تاریخ، رسالت خود را وام‌دار زنانی است که در هنگامه فروپاشی ظاهری یک جبهه، فرماندهی نبردی بزرگ‌تر را بر عهده گرفتند؛ نبرد برای بقای حقیقت. در رأس این قله شکوهمند، نام عقیله بنی‌هاشم، حضرت زینب کبری(س) می‌درخشد.

عامترین و مهم‌ترین صفت انسانی بازدارنده، «صبر» است. افراد صبور، در نزد خداوند متعال و در بین افراد جامعه، عزیز‌تر از بقیۀ افراد بوده و در زندگی موفق‌ترند. بر طبق بیانات معصومین (ع) صبر نوعی گشایش و برکت را در زندگی وارد می‌کند. فضیلت صبر و گره خوردن آن به خوشبختی فردی و اجتماعی انسان‌ها آن‌قدر اهمیت دارد که در ادیان، مکاتب فکری و علومی، چون روان‌شناسی و جامعه‌شناسی از آن بحث شده است.

دین مبین اسلام خانواده را از مهم‌ترین و اساسی‌ترین واحد‌های اجتماعی می‌داند. از این رو متعادل بودن اعضای خانواده و رابطه‌های اعضای آن بی‌گمان اثرات مثبتی را در جامعه به دنبال خواهد داشت. صاحب‌نظران روانشناسی یکی از مهم‌ترین نهاد‌های مؤثر در تربیت و رفتار آدمی را سازمان خانواده متعادل می‌دانند.