آرمان

شهید سلیمانی با ایجاد یک الگوی نوین در کنش بین‌المللی، نشان داد که می‌توان هم به منافع ملی پایبند بود و هم به آرمان‌های انسانی و اسلامی وفادار ماند. او با عمل خود نشان داد که می‌توان در برابر قدرت‌های جهانی مقاومت کرد و به دنبال ایجاد یک نظم جهانی عادلانه و پایدار بود. میراث او، نه‌تنها برای ایران، بلکه برای تمام کسانی که به دنبال عدالت و آزادی هستند، الهام‌بخش است.

در قضایای داخلی اما ما شاهدیم با یک آرمان‌گرایی صرف ده‌ها تشکل و نهاد هم عرض را شکل می‌دهیم و بعد نیز به در بسته جمهوری اسلامی می‌خوریم و دچار انسداد می‌شویم. گمان نکنیم مشکلات تنها منحصر در داخل بود. حاج قاسم برای‌آنکه بتواند محور مقاومت را شکل دهد موانع زیادی را از سر راه برداشت.

من گمان می‌کنم الگوی اتوپیای شریعتی یک اتوپیای تراژیک است و این ایمان وافر به توان انسان که می‌تواند آرمان‌های والا را در این جهان محقق سازد چنین منطقی در الگوی اتوپیای شریعتی نیست، و من خیال می‌کنم آن راه سومی که بین اتوپیای محقق شده و یک جهان بی‌آرمان می‌شود تصویر کرد، بازگشت به یک فهم تراژیک از مفهوم اتوپیاست

نگهداری گفت: من و امثال من که در مناصب مدیریتی نشسته‌ایم، به‌جای آن‌که به‌دنبال نخبگان باشیم و بخواهیم به آنها منصب بدهیم، به‌دنبال افرادی هستیم که تابع ما باشند و از ما تعریف کنند و به‌نوعی بله‌قربان‌گوی ما باشند. از نخبه، بله‌قربان‌گو در‌نمی‌آید.

آرمانی که فرد برای خود برمی‌گزیند، او را می‌سازد و فداکاری برای یک آرمان از سرچشمه‌های مهم معناسازی برای زندگی افراد است. از این رو زندگی افراد در عرصه عمل و «واقعیت»، بدون «آرمان» تبدیل به یک زندگی تهی از معنا و امید می‌شود و تمامی استعدادهای آنها را تحت تأثیر منفی قرار می‌دهد.