منوچهر اکبرلو

اکبرلو: بی‌سیاستی مدیران، بزرگ‌ترین آسیب را به سینمای سیاسی کشور می‌زند و اصطلاحاً دوغ و دوشاب را با همدیگر مخلوط می‌کند؛ یعنی در مورد یک فیلم معمولی عطش کاذب ایجاد می‌شود و در فیلم‌ساز ادعا ایجاد می‌کند. این اتفاق به نظر من از دهه هفتاد آغاز شد/ الهی: مافیا به ده نفر می‌گویند! وقتی ۹۹ درصد جامعه هنری شما را تحویل نمی‌گیرند!

اکبرلو: آن اوایل این بحث وجود داشت که با برخی از فیلم‌ها چه‌کار کنیم؟ و یک جمله کلیشه‌ای معمولاً رایج بود که به من می‌گفتند «آیا تو خودت حاضر هستی با خانواده‌ات بنشینی و این فیلم‌ها را تماشا کنی؟» که من به آن‌ها می‌گفتم که اساساً فلان فیلم برای زن و بچه من ساخته نشده است و فیلم اصلاً خانوادگی نیست. در دنیا فیلم‌ها را سطح‌بندی می‌کنند و می‌گویند که دیدن این فیلم برای افراد زیر ۱۵ یا ۱۸ سال ممنوع است/ الهی: ما که در جمهوری اسلامی اساساً نه مشروب‌فروشی داریم و نه مشروب سازی، اما رسماً در فیلم‌هایمان مشروبات الکلی، خوردن و سرو کردن آن نمایش داده می‌شود. بعد توجیه مدیران ما این بود که این‌گونه فیلم‌ها با رده‌بندی سنی حل می‌شود. من می‌گویم اساس کار مشکل دارد.

اکبرلو: شما از یک سو می‌گویید که فیلم‌ساز حواسش به همه مفاهیم هست، اما پیش از شروع این گفتگو مثال زدید که به فیلم شما که به سفارش نیروی انتظامی ساختید ایراد گرفته‌اند که چرا شخصیت منفی قصه ریش دارد و نباید ریش داشته باشد/ الهی: وقتی مسئله‌ای به‌درستی تبیین نمی‌شود این غلط‌ها کاملاً بدیهی است. الان جوانی به‌عنوان ناظر پخش تلویزیون نشسته، به‌محض اینکه می‌گویم آقا این ریشی که می‌گویید اشتباه است، آن ریش نیست. اگر همین ریش را یک هنرمند غیرانقلابی بگذارد مطمئناً شک می‌کنید که او دارد قشر متدین را مسخره می‌کند. من چنین قصدی ندارم. خیلی از این اتفاقات می‌افتد.

الهی: وقتی شما سینما را سیاسی می‌کنید، در ژانر سیاسی شما حتما باید یک سوژه‌ای را متناسب با حکمرانی خود پیدا کنید که مرتبط با دولت و حاکمیت باشد و متناسب با آن فیلم بسازید. در صورتی که من نگاه کاملا متفاوتی دارم. من معتقدم سینمای ایران پس از انقلاب، اساسا یک سینمای سیاسی است/ اکبرلو: من با این نظریات مشکل دارم. به خاطر اینکه من معتقدم در تاریخ هنر، هیچ وقت هنرمند (فیلمساز) وظیفه اش این نیست که تعریفی را از یک شاخه و یا ژانر هنری ارائه دهد بلکه کارش تولید هنر است.

اولین و مهمترین نکته در فرهنگ‌سازی برای همه اقشار سنی داشتن یک مدیریت کلان بالادستی در همه سطوح است تا توجه به ادبیات بومی و ملی از اولویت‌های کارهای نمایشی باشد. جدا از سیاست‌گذاری کلان، حمایت‌های فرهنگی نیز وجود ندارد به ویژه در حوزه کودک این امر شکل جدی‌تر دارد.

سینما یک رسانه فراگیر نیست؛ ما کلاً در ۶۶ شهر سالن سینما داریم که حتی اگر آمار فیلم‌های پرفروش را هم ببینید درصد بسیارکمی در شهرهای بزرگ هستند، بنابراین اساساً هنر سینما در تاروپود جامعه قرار ندارد که بخواهد تأثیر بگذارد، بنابراین نه تنها روی خشونت و میزان آن تأثیر نمی‌گذارد و باعث ترویج خشونت نمی‌شود و بازتولید آن را انجام نمی‌دهد بلکه روی زمینه‌های دیگر هم همینطور است؛ مثل ترویج ارزش‌های مذهبی و انسانی و یا ترویج مهربانی و یا هر چیز دیگری سینمای ما نمی‌تواند این تأثیر را داشته باشد.