فرهنگ سلبریتی

برای مخاطب واقعاً جذاب می‌شود که سرنوشت اختلاف بلاگر با مادرش، همسرش و... چه شد؟ یا برای وی جذاب می‌شود که چالش خاصی که فرد بلاگر به آن مبتلا بود به کجا منتهی شد؟ پاسخ به این پرسش شاید بتواند به بحث کمک کند که بلاگرها، با این که مدعی هستند در یک حوزه خاص، تخصص دارند (آشپزی، طبیعت‌گردی، پزشکی، بهداشتی و...) بااین‌حال چرا خود را ناچار می‌بینند تا از زندگی شخصی خویش مدام با مخاطب مطالبی را به نحو هدفمند به اشتراک بگذارند؟

امکان حکمرانی در حوزه فعالیت سلبریتی‌ها وجود دارد. حکمرانی که مد نظر ما است، حکمرانی اخلاقی است. این جنس از حکمرانی می‌تواند حتی برای خودِ سلبریتی‌ها نیز کمک کننده باشد. سلبریتی‌ها سرباز نیستند که دستورپذیر باشند، اما می‌توانند همکاران خوبی باشند وقتی که تعامل خوب و سازنده و منطقی با آنها انجام شود.

در دهه‌های اخیر فرهنگ سلبریتی در کشور ایران رشد قابل توجهی یافته است؛ به طوری که از دهه ۱۳۹۰ به این سو، جامعه ایران شاهد افزایش تعداد و تکثر سلبریتی‌ها بوده است و عرصه‌های جدیدتری نظیر سیاست و محیط‌های دانشگاهی نیز درگیر فرایند «سلبریتیزه شدن» شده اند. این در حالی است که پیمایش‌های اندکی با موضوع دیدگاه و نگرش مردم درباره سلبریتی‌ها و فرهنگ سلبریتی در ایران اجرا شده اند.

ماجرا از جایی شروع شد که ناگهان کسانی تصمیم گرفتند دلخوشی‌های فرهنگی اندک را هم از ما بگیرند؛ کسانی که پیش‌تر با پول‌هایی که با دستمال هم دستت را کثیف می‌کردند، سینما را به پرتگاه سخافت و جلافت برده بودند. مشکل این است که فقط سلبریتی‌های سینما نیستند، کار به خوانندگان کج‌خوان و اینستاگرمرهای تهی هم رسیده است.

حسنی می گوید: «فرهنگ ‌سلبریتی» فرهنگی جهانی است و نمودها و الگوهای آن را می‌توان در همه جوامع مشاهده‌ کرد. در اروپا و امریکا، بخشی از سلبریتی‌ها بازیگران هالیوودی هستند و در مورد موضوعات مختلف اظهارنظر می‌کنند؛ به‌عنوان مثال در زمان انتخابات ریاست‌جمهوری از نامزدهای احزاب دموکرات یا جمهوری‌خواه به شکل علنی حمایت می‌کنند. این فرهنگ، صرفاً به غرب هم محدود نمی‌شود و در بیشتر جاها هم حضور و بروز جدی دارد و سلبریتی‌ها به یک «مرجع فکری» تبدیل شده‌اند!