ادبیات دفاع مقدس

به جِد و جهد معتقدم، باید در این حوزه جان تازه‌ای دمید. باید زبان و بیان نویی آفرید که هم اصیل باشد و هم برای ذهن کنجکاو نسل جدید جذاب. باید مخاطبان جدیدی را کشف کرد و شناخت و خود را برای پیمودن مسیرهای نرفته و تجربه نشده آماده کرد. این کار البته خطیر است، اما اگر قرار باشد نشر دفاع مقدس فقط برای قشری خاص باقی بماند، به سرنوشتی محتوم دچار خواهد شد.

تلاش برای نوشتن و ثبت و ضبط اتفاقات تاریخ انقلاب و جنگ که اگرچه آزمون و خطا کم نداشت - و وجود چنین نقاط‌ضعفی برای چنان کار عظیمی طبیعی بود- اما باعث شکل‌‌گیری نسلی از نویسندگان شد که من هم خودم را در آن گروه و از دسته کسانی می‌دانم که بااین انقلاب بزرگ شدیم، در صحنه‌های دفاع‌مقدس شرکت کردیم و بعد از جنگ هم تمام وقت‌مان را گذاشتیم تا آن حماسه بزرگ را آن‌‌گونه که شایسته رزمندگان دلاور ماست بنویسیم.

از لحظه شلیک اولین گلوله، کلمه‌ها هم باید هم‌دوش گلوله‌ها بجنگند؛ چراکه کلمه‌ها این رسالت را برعهده دارند که جنگ و دفاع را روایت کنند. اینکه گفتم دفاع به این دلیل است که در آموزه‌های دینی ما موضوع دفاع اولویت دارد و اصالت با دفاع است و مسلمان‌ها جنگ‌طلب نیستند و ایرانی‌ها هم این‌گونه هستند. واقعیت این است که روایت‌ها، هم‌زاد جنگ‌ها هستند به این معنا که از اولین جنگ که در جهان رخ داد، اولین روایت‌ها از شکست و پیروزی‌ها شکل گرفت.

افزایش صد برابری آثار دفاع مقدس یک مطالبه شگفت‌انگیز است و مسئولان و متولیان این حوزه با تشکیل ستادی می‌توانند یک تعامل ملی را رقم زده و به ضرورت بررسی و راه‌های تحقق آن بپردازند.

به نظر من فضا باز است و هر کس می‌تواند به عرصه داستان‌نویسی از دفاع مقدس یا برای دفاع مقدس و تمام رویدادهای پایداری محوری که در ایران روی داده، ورود پیدا کند. البته بستگی به نگاه نویسنده دارد؛ چون ادبیات دفاع مقدس خاص بوده و کسی که ایران‌شناس و وطن شناس و ارزش‌مدار باشد، یقیناً می‌داند که مندرجات آنچه تولید می‌کند، باید در همین راستا باشد.