مادری

در همه جای دنیا حضور زنان در جامعه، سیاسی است. وقتی زن وارد فضای حاکمیت و ساختارهای حکومتی می‌شود، در واقع وارد فضایی می‌شود که هدف آن، تا حدی تسهیل ساختار خانواده و حفظ آن است. شنیده‌اید که می‌گویند مثلاً مادربزرگ‌ها سیاست‌هایی دارند که خانواده را اداره می‌کنند؟ پس اساساً زن در ساحت خانواده هم سیاسی است.

یکی از عناصر بنیادین که در این روند دچار تحول شده، مفهوم «مادری» است. با وجود آن‌که مادری در سطح نمادین و در مناسبت‌های رسمی یا رسانه‌ای مورد تجلیل قرار می‌گیرد، مادری در ظاهر، جایگاهی محترم دارد و اغلب در مناسبت‌هایی مانند روز مادر یا بزرگداشت سالمندان زن از آن تجلیل می‌شود. در فرهنگ عامه، صحنه‌هایی مثل بوسیدن چادر مادر یا خم شدن و تعظیم برای احترام به او، نماد ارزش‌گذاری به این نقش هستند اما در واقعیت اجتماعی، مادری به‌تدریج جایگاه واقعی و منزلت خود را از دست داده است.

وظایف سنگین و مراقبت ۲۴ ساعته از نوزاد در شرایط فعلی که خانواده‌ها هسته‌ای شده‌اند معمولاً به فرسایش جسمی و روانی مادران می‌انجامد؛ بنابراین سیاست‌هایی برای کمک به این مادران ضروری دانسته می‌شود. در همین راستا سیاست‌های شهری می‌تواند نقش مؤثری ایفا کند.

در دولت‌های مختلف افراط و تفریط‌هایی در سیاستگذاری‌های حوزه زنان بوده؛ از یک طرف با گزاره برابری جنسیتی، ورود به رشته‌های مختلف دانشگاهی دنبال شده اما زمینه‌ای برای حضور زنان ایجاد نشده گویا در یک چاله تعارض سقوط کردیم!

در دوره‌ای که ما الان درگیر خیلی از چالش‌های اقتصادی و اجتماعی هستیم و مادری‌کردن صرفاً مادری در خانه نیست، به چند دلیل باید مشارکت اقتصادی وجود داشته باشد. مادری که با نسل z و تفاوت نسلی مواجهه است، باید علاوه بر وظایف مادری، قطعاً مشارکت علمی و اجتماعی نیز داشته باشد تا بتواند در برابر تحولات در تربیت، خودش را تغییر بدهد و در تدبیر منزل تغییر ایجاد کند.