محمدحسین لطفعلی زاده

یکی از راه‌های کلیدی برای مشارکت نوجوانان، درگیرکردن آن‌ها با مسائل واقعی جامعه از طریق فعالیت‌هایی مثل تولید رسانه است. وقتی نوجوان را در فرایندهایی مثل پژوهش، نویسندگی، تولید محتوا، یا حتی بازخوردگیری درگیر کنیم، او را مسئله‌مند و کنشگر بار می‌آوریم. رسانه بستری جذاب است که می‌تواند طیف‌های مختلف نوجوانان را جذب کند؛ به‌ویژه اگر از صفر تا صد (از انتخاب سوژه تا انتشار) در آن نقش داشته باشند.

گاهی تصور می‌شود اگر نوجوانی عکسی بفرستد یا توییتی درباره موضوعی مثل غزه بزند، مشارکت کرده است. این کار، گول‌زدن است؛ چون باعث می‌شود نوجوان فکر کند وظیفه‌اش را انجام داده و دیگر دغدغه‌ای ندارد. مشارکت واقعی باید کنشگری فعال باشد، نه صرفاً حضور نمایشی یا فعالیت‌های سطحی. مشکل اینجاست که نهادهای فرهنگی، مشارکت نوجوانان را به سیاهی لشکر بودن یا شرکت در رویدادهای بزرگ مثل «مهمانی ده‌کیلومتری» یا پویش‌های چند ده‌هزارنفری تقلیل داده‌اند.

ما فکر می‌کردیم مسجد یک نهاد است که با سیاست‌گذاری حل می‌شود. اما مسجد یک مکان است که آدم‌ها می‌توانند اتفاقی را در آن رقم بزنند. وقتی در مسجد نیروی انسانی نداریم، مکان ثمره‌ای ندارد، همان‌طور که اسناد ثمره‌ای ندارد. سند و سیاست زمانی ثمره دارد که بگوید یک سری از کارها را انجام می‌دهیم و برای آن باید چنین آدم‌هایی تربیت کنیم و پشتیبانی هم از آن صورت گیرد.

 اگر مسجد بخواهد به همه کارکردها به طور کامل بپردازد، بخش عمده‌ای از نیازهای مردم برطرف می‌شود و وقتی نیاز برطرف شود، طرف به سمت مسجد می‌آید. الان چرا به مسجد نمی‌آید؟ چون مسجد نیازی از او برطرف نمی‌کند.