سرمایه

سرمایه فقط به یک چیز اهمیت می‌دهد و آن هم سود نهایی خودش است. بنابراین، ایده‌ها همیشه از فیلتر «این ایده چگونه بر منافع ما تأثیر می‌گذارد» عبور می‌کنند. اگر ایده‌های نئولیبرالیسم در دهه‌های ۱۹۵۰، ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ غالب نبودند، به این دلیل نبود که کسب‌وکارها از آنها بی‌خبر بودند. بلکه به این دلیل بود که کسب‌وکارها با خود می‌گفتند: «نمی‌توانیم همین الان به این ایده‌ها روی بیاوریم، چون نتیجه آن، ایجاد اختلال اجتماعی گسترده خواهد بود.»

مصلحت‌سنجی بنیان انقلابی‌گری بوده و تمایز کنش انقلابی با یک کنش آنارشیستی تمسک به همین مصلحت است. بنابراین با این نگاه می‌توان گفت که مذاکره و مقاومت هر دو به‌مثابه تکنیک‌هایی هستند که برای تحقق هدفی متعالی به کار گرفته شده و هیچ یک موضوعیت ندارند، بلکه آن عقلانیت دینی مستتر در صحنه، تعیین‌کننده انتخاب یکی از این راه‌ها برای تحقق اهداف است.

اگر امت اسلامی پای جبهه حق بایستند، می‌توانیم به اتفاقی که با پیامبر‌(ص) نیفتاد،ر نزدیک باشیم. آنچه در زمان پیامبر(ص) درک نشد واسلام اموی به‌شکل عباسی‌‌اش درحجاز ادامه پیدا کرد، به رژیم‌صهیونیستی وصل می‌شود که پیوند یهودیت با مسیحیت صهیونیستی است. امروز اسلام اموی و اسلام جاهلی حجازی با جریان سرمایه یکی شده‌اند و در درون سیستم با هم کار می‌کنند.

سیاست‌ها و شیوه‌های نئولیبرال کوشش کرده‌اند تا زندگی روزمره‌ی مان را به‌گونه‌ای دوباره‌سازی کنند تا هر جنبه از آن مانند «تولیدات» جزءبه‌جزء محاسبه، برآورد و ارزش‌گذاری شود، کوششی هماهنگ با استانداردهای کارخانه محور تولید و تعریف‌شده به‌عنوان «بهترین شیوه‌ها» که عنوان دیگری اخذشده از فرهنگ شرکتی هم‌اکنون فراگیر در آموزش است.

المپیاد فیلمسازی نوجوانان در حالی دوره پنجم را پشت سر می‌گذارد که حبیب ایل‌بیگی مدیر این رویداد معتقد است نوجوانان برای ورود به دنیای حرفه‌ای فیلمسازی باید راه جذب سرمایه را هم یاد بگیرند.

علیرضا داوودنژاد یکی از مهم‌ترین و خلاق‌ترین کارگردانان سینمای ایران که آثار ماندگار و باارزشی مانند «نیاز»، «مرهم»، «مصائب شیرین»، «کلاس هنرپیشگی»، «خلع‌سلاح»، «عاشقانه» و «بی‌پناه» را در کارنامه هنری خود دارد، نگاه متفاوتی به «سینمای ملی» داشته است. او در این رابطه می‌گوید: «سینمای ملی سینمایی است که در تولید انبوه، سفارش و سرمایه‌اش را از مردم سراسر کشور می‌گیرد؛ البته فیلم ملی با سینمای ملی فرق دارد.

با صدور بی‌رویه مجوز‌های موسیقی به‌خصوص تک‌آهنگ‌ها از سوی وزارت ارشاد، در خوش‌بینانه‌ترین حالت، می‌توان فکر کرد که این وزارتخانه سعی دارد با کم کردن پروتکل‌های سختگیری، مسیر را برای همه دوستداران خوانندگی هموار کند. اما با نگاهی موشکافانه، پی خواهیم برد که در هشت سالی که گذشت، نه‌تن‌ها مردم ذره‌ای برای این دولت اهمیت نداشتند بلکه دستمایه‌ای جهت انتفاع دولت برای ساختن دیوار کاذب اعتماد و رای مردم بودند.

در سینمای ایران اصالت با سرمایه است، این حرفی است که تلویحاً یکی از اصلی‌ترین اعضای شورای پروانه ساخت سینمایی بر زبان آورده است و اگر سخن دقیقی باشد، ریشه تنزل کیفی و محتوایی آثار این سال‌های سینمای ایران تا حدودی مشخص می‌شود.