اقتصادی

مصلحت، جزئی از خودِ دین و از مفاهیمی است که ما آن را تخریب کرده‌ایم. در خودِ دین این سازوکار وجود دارد که احکام بر اساس چهار عامل تغییر می‌کند: تقیه، ضرورت، اضطرار و مصلحت.

این مسئله که با قدرت و رسانه باید بر اوضاع مسلط شد را نخستین‌بار روشنفکران در ایران طرح کردند. این همان روشی است که غرب‌گرایان ایران و جریان روشنفکری پس از مشروطه برای ترویج غرب‌گرایی در ایران به کار بردند. آنها با انگلستان همکاری کردند و گزینه مناسب خود را آوردند و همگی در دولت رضاشاه مستقر شدند. این نشان می‌دهد که معتقد بودند باید از طریق قدرت وارد شد، نه از طریق مردم.

ما نباید ساده‌باور باشیم و فکر کنیم که هیچ مشکل دیگری بعد از این تشییع وجود ندارد و بحران‌های اجتماعی حل شده. این ساده باوری نه به نفع ماست و نه مشکلی از ما حل می‌کند. اما باید این واقعیت را ببینیم که در شرایط اجتماعی کنونی و در این برهه تاریخی که مشارکت اجتماعی در انتخابات و موقعیت‌های دیگر پایین آمده بود جمعیت بیش از حد تخمین حضور پیدا کرد.

جمهوری اسلامی یک امر سنجاق‌شدنی به هم نیست که بگوییم یک خوانش از اسلام است که به علاوه تفکیک قوا و صندوق رای شده است؛ نه خوانش صرف از اسلام چنین اجازه‌ای را می‌دهد و نه جمهوریت حتما در خودش دین و ارزش دارد.

انسان‌ها به‌طورذاتی موجوداتی اجتماعی هستند و نیاز به تشکیل خانواده دارند. ازدواج، می‌تواند تضمین‌کننده سلامت روان و جسم افراد باشد. امروزه با مشاهده آمار طلاق و سختی‌های موجود در جامعه، تمایل به آغاز زندگی مشترک کاهش یافته است و بیشتر جوانان از قدم گذاشتن در این مسیر واهمه دارند.

پژوهش‌ها نشان می‌دهند افرادی که منزلت اجتماعی-‌اقتصادی بالاتری دارند، در مقایسه با کسانی که از آن‌ها پایین‌ترند، بیشتر در معرض این هستند که خود را محق بدانند و مثل خودشیفته‌ها رفتار کنند

برخی می‌پرسند «چرا رهبر انقلاب در موضوعات اقتصادی حکم حکومتی نمی‌دهند»؛ خب آیا مشکل نبود حکم حکومتی است؟