داود طالقانی

وقتی مشاهده می‌شود که حکمرانی در قبال معضلات پیش‌آمده تصمیم بزرگی اتخاذ نمی‌کند، تندروها چرا بی‌اراده باشند. تندروها بر اساس منافع اقلیت و تقویت ایدئولوژی خود وارد عمل می‌شوند. بخشی از این محافظه‌کاری، علاوه بر آن خاطرات تاریخی، به مسئله زمان‌بندی نیز مربوط است.

معمولاً وقتی با این افراد گفت‌و‌گو می‌کنیم و می‌پرسیم چرا به‌عنوان معلم، قاضی یا وکیلی که حرفه‌ای با شأن و ارزش خاص است وارد رسانه‌های اجتماعی شده‌اند و به تولید محتوا می‌پردازند، پاسخشان این است که در حیطه کاری خودشان شناخته نمی‌شوند، درآمد کافی ندارند و در سازمان رسمی‌ای که فعالیت می‌کنند چندان مورد تقدیر و ارج قرار نمی‌گیرند. این زمینه نادیده‌گرفته‌شدن، کمبود حقوق و مزایا و نیز غلبه این تفکر که «شهرت با شایستگی همراه است»، معمولاً باعث می‌شود مشاغل حساس وارد حوزه بلاگری شوند.

در دورانی زندگی می‌کنیم که شهرت دیگر نه پاداشی برای سال‌ها تلاش و دستاورد، بلکه محصولی رسانه‌ای، فراگیر و به‌سرعت مصرف‌شونده است. امروز، چهره‌هایی که نامشان در ذهن میلیون‌ها نفر نقش بسته، گاه نه از دل قهرمانی ورزشی، هنری یا علمی که از پس یک تصویر، یک ویدئو یا حتی یک بحران خلق می‌شود.

بزرگ‌ترین بنگاه سلبریتی سازی در جمهوری اسلامی ایران، سازمان صداوسیما است. صداوسیما بعد از انقلاب تا کنون روند سلبریتی سازی را با سرعتی که هر سال بیشتر می‌شود دنبال کرده و اغلب سلبریتی‌هایی که می‌شناسیم، در دوره پیشادیجیتال، تولید صداوسیما بوده‌اند.