سیاستگذاری فرهنگی

 جنگ غالباً با اضطراب و ترس همراه است. فرهنگ و هنر می‌توانند به عنوان سپری روانی عمل کرده و با ایجاد امید به آینده، تقویت روحیه مقاومت و نمایش توانمندی‌های جامعه، تاب‌آوری عمومی را افزایش دهند. هنر می‌تواند با تمرکز بر داستان‌ها و حماسه‌ها، غلبه بر سختی‌ها، آینده روشن و دستاورد‌های ممکن را به تصویر بکشد.

بخش سنتی هنر دینی هنوز زنده و پویاست، اما مدیوم‌های مدرن مانند سینما و تئاتر دینی به دلیل ضعف زبان معاصر و کاهش دغدغه‌های معنوی دچار رکود و تعلیق شده‌اند.

باید توجه داشت که سیاست‌گذاری فرهنگی برای کودک و نوجوان در بحران، تنها مدیریت لحظه‌ای نیست؛ شکل‌دهی به آینده است. نسلی که امروز در فضای پرتنش قرار دارد، در سال‌های بعد به‌عنوان شهروند، کنشگر اجتماعی و مشارکت‌کننده سیاسی ظاهر خواهد شد. اگر امروز تنها به پیام‌های کم‌عمق، شدیداً ملی‌گرایانه یا تک‌بعدی بسنده شود، زمینه‌ای برای رشد یک نسل چندساحتی فراهم نخواهد شد.

باید به این مسئله دقت کنید که صرف امکان استفاده شما از یک ابزار، به معنای لزوم استفاده از آن نیست. بخشی از مشکلی که امروزه ما با آن مواجه هستیم، فراتر از سلبریتی‌هاست و این است که مشروعیت قانون در کشور ما تضعیف شده است. کسی که کار غیرقانونی انجام می‌دهد، به لحاظ فرهنگی با وی برخورد منفی هنجاری انجام نمی‌شود؛ لذا در شرایط فعلی، استفاده صرف از ابزار قانونی معمولاً جواب نمی‌دهد.