موسیقی مقاومت

در ستایش کارن همایونفر باید گفت او تنها یک آهنگساز نیست؛ او سازنده‌ فضای معنایی ملت است. او نشان داد که هنر ملی نه با جادو، نه با سفارش و نه با تکرار شعارهای نخ‌نما، بلکه با تمرین، شناخت، رنج و اشراف به فرم حاصل می‌شود. همایونفر برخلاف بسیاری از هنرمندان مناسبتی، نه در پی جلب رضایت ساختار قدرت است، نه در پی اغواگری احساسات، بلکه هدفش ساختن امکانی‌ است برای تجربه‌ شرافت، شجاعت و حقیقت در دل یک ملت.

ما حسام‌الدین سراج را با کارهای فاخر انقلابی‌اش می‌شناسیم و چرا همین خواننده الان باید از کارهایی که خوانده، خجالت بکشد؟! چرا او دیگر تمایلی به بازخوانی این آثار ندارد؟! بیژن کامکار در زمانی که کمتر کسی حاضر بود کارهای انقلابی بخواند، شعری از مولوی را انتخاب می‌کند (کجایید ای شهیدان خدایی) و چقدر این کار جاودان و ماندگار شد. ما با بیژن کامکار و خانواده کامکارها، با حسام‌الدین سراج و امثال او چه رفتارهایی داشته‌ایم؟!

از یک جایی به بعد من به این باور رسیدم که کسانی که در رأس موسیقی کشور حضور دارند، اساساً تمایلی ندارند تا موسیقی مقاومت و دفاع مقدس جایگاه خاصی در کشور داشته باشد! بنده شخصاً در این سال‌ها حدود ۵۰ تا ۶۰ آهنگ در این باره ساختم که کمتر آهنگی از من دیده و شنیده شد! نمی‌خواستند و من واقعاً دلیل آن را متوجه نشدم. حتی امروز هم بنده معتقدم که همچنان این رویه نخواستن این آثار وجود دارد.

در آن سال‌ها خیلی مدیران با موسیقی و اجراهای کنسرت میانه خوبی نداشتند و آشکارا به ما اعلام کردند که صرفاً به‌خاطر اینکه این جشنواره مزین به نام دفاع مقدس شده، اجازه برگزاری آن را داده‌اند. گروه‌های منتخب جشنواره در شهر اصفهان به مدت یک هفته، هر شب در مکان‌های مختلف شهر به اجرای برنامه می‌پرداختند. به یاد دارم که مهاجرانی - وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی وقت - در آن شب‌ها برای سخنرانی آمد و خیلی از جشنواره تعریف کرد.

متأسفانه عدم توجه مدیریت فرهنگی به موسیقی و شاید نگاه‌های غلطی که موسیقی را بیشتر در ژانر سرگرمی تعریف کرده است، نتوانسته بستر و فضایی ایجاد کنند تا موسیقی، رشد و نمو خود را داشته باشد و حالا بعد از جریان‌های اجتماعی مانند انقلاب و جنگ، یک زمان هم که ما به سراغ موسیقی با مضامین انقلابی رفته‌ایم، این موسیقی برچسب «سفارشی» خورده است و همین برچسب باعث می‌شود که آن مانایی و ماندگاری از آن فاصله بگیرد.

اتفاقاً خوب شد که انقلاب شد. چون حالا شرایط برای همه فراهم شده تا خودشان را نشان دهند. قبل از انقلاب هر کسی اجازه نداشت که به رادیو برود. حتی اگر نخبه هم بود، اجازه ورود به رادیو نداشت. بلکه باید از طریق کانال‌های خاصی عبور می‌کرد تا وارد چنین برنامه‌هایی شود و از این جهت، انقلاب برای هنر و هنرمندان خوب شد.