واژه گزینی

زبان نه‌تنها وسیله‌ای برای بیان اندیشه، بلکه چارچوبی است که اساساً شیوه اندیشیدن ما را شکل می‌دهد. از این منظر وقتی به جای «خرید» از «شاپینگ» یا به جای «ترس» از «پنیک» استفاده می‌کنیم، در واقع فراتر از یک جایگزینی ساده واژگان، نوعی تغییر در نظام ادراکی و حتی ارزش‌گذاری خود ایجاد کرده‌ایم.

با استفاده از نظریه مدیریت زبان، می‌توان راهبرد پیشنهادی این یادداشت را نوعی «مدیریت زبان سازمان‌یافته» دانست که از پایین و در پاسخ به «نارسایی‌های» زبان معیار مانند هجوم واژگان بیگانه و ضعف نسبی در تولید اصطلاحات جذاب روزمره طراحی می‌شود.