بحران انرژی

کشورها نباید دچار این خطای تحلیلی شوند که شوک انرژی ناشی از بسته ماندن تنگه هرمز، از بین رفته است. ثبات نسبی بازار نباید با پایان‌یافتن خطرات امنیت انرژی اشتباه گرفته شود؛ چرا که ذخایر جهانی کاهش یافته، زیرساخت‌ها آسیب‌پذیرتر شده‌اند و تقاضا در حال افزایش است و در صورت تشدید دوباره درگیری‌ها، مرحله دوم بحران ناشی از بسته ماندن تنگه هرمز، می‌تواند بسیار شدیدتر از مرحله نخست باشد.

هر زمان که درگیری‌ها دوباره شعله‌ور شوند، ایران قادر خواهد بود تنگه را مسدود کند و واشنگتن نباید دچار این توهم شود که می‌توان با زور نظامی و مانور‌های دیپلماتیک، این مسئله را برای همیشه حل کرد. برخلاف دهه ۱۹۷۰، ایران طی دهه‌ها، توان نظامی لازم برای مختل کردن عبور و مرور در تنگه هرمز را پیدا کرده است.

بحران کنونی تنگه هرمز و کنترل مؤثر ایران بر این تنگه، نشان داد که باوجود گسترش قابل‌توجه انرژی‌های پاک، آسیب‌پذیری در حوزه سوخت‌های فسیلی همچنان وجود دارد؛ زیرا این سوخت‌ها بیش از ۸۰ درصد انرژی جهان را تأمین می‌کنند. بعد از بحران جاری انرژی ناشی از جنگ ایران، دولت‌ها احتمالاً خواهند کوشید کنترل بیشتری بر نظام‌های انرژی خود اعمال کنند و کشورهای‌شان را از بازارهای جهانی مصون نگه دارند. اما هیچ مسیر ارزان و آسانی برای رسیدن به خودکفایی در حوزة انرژی وجود ندارد و استفاده از انرژی به‌عنوان سلاح در دهه‌های آینده نیز ادامه خواهد یافت.