فساد - صفحه 2

وظیفه دولت؛ ایجاد شرایط و زمینه‌های لازم برای نقش آفرینی مردم است. اگر دولت میل به تصدی گری در این نقش آفرینی نشان دهد، او در حالیکه متولی امر سیاسی بوده، مسئولیت اجتماعی را نیز عهده دار شده و این منجر به تداخل نقش‌ها می‌شود. متولی عرصه عمومی مردم و متولی عرصه سیاسی دولت‌ها هستند!

برای اینکه افراد در تصمیمات خود منافع عمومی را به منافع شخصی ترجیح دهند، نیاز به راه­کارهای متعددی است. لزوماً اتخاذ یک سیاست یا یک راه ­حل برای مدیریت این پدیده کافی نیست. ازاین‌رو، ضروری است تا اقدامات هماهنگ و هم­راستا برای رفع این پدیده اقدام کرد.

مگر یک جامعه مرده باشد تا با فساد خو کند و عکس‌العمل نشان ندهد و برای اصلاح آن تلاش نکند. وقتی جامعه دچارمشکل‌می‌شود به‌تدریج اتفاقاتی می‌افتد و انقلاب، جنبش‌های اجتماعی و حرکت‌های اعتراضی صورت می‌گیرد. امیدواریم که به آنجا نرسد و حکومت خود احساس خطر کند و درصدد اصلاح آن برآید.

حدود 12 سال پیش اولین گزارش از اجرای این قانون به دست سازمان همکاری و توسعه اقتصادی و کشورهای عضو رسید. دلیل تأکید و پیگیری سازمان و کشورهای عضو به این خاطر بود که آنان به‌خوبی می‌دانستند زمانی که فساد اداری رخ دهد دیگر مجازات کردن کارکرد آن‌چنان نخواهد داشت زیرا هم به اعتماد عمومی خدشه وارد شده است و هم فرآیند بررسی فساد صورت گرفته زمان­بر و هزینه­بر برای دولت خواهد بود. متأسفانه در کشور ایران، این موضوع مغفول ماند تا پیامدهای فساد اثرات مخربی بر جامعه و اعتماد عمومی گذاشت.

در هیچ زمان، شیوه هائی که مبتنی بر تقویت سیستم و نظام جامعه نشود، نمی‌تواند یک اقدام عقلانی به حساب آید. هرجا که شفافیت وجود نداشته باشد و از سوی دیگر نیز شبکه‌های عقلانیت موجود نباشد، منجر به تضعیف سیستم از یکسو و ایجاد حفره‌های فساد در حوزه‌های مختلف اعم از اقتصاد و فرهنگ و... می‌شود.

وجود یک افکار عمومی مطلع و حساس در حیطه اقتدار رسانه‌ها و دانشگاه است؛ آن‌ها باید افکارعمومی را آموزش داده و سپس به فساد حساس کنند، نه اینکه فضا را به سمت و سوئی ببرند که قبح فساد نزد افکار عمومی ریخته شود. از اینرو که ریخته شدن قبح فساد، زمینه ساز فساد‌های بزرگ بعدی است.

ممکن است قواعد کار در یک سازمان نادیده گرفته شود، اما اختلاسی نیز در آن صورت نگرفته است. این سازمان درجه‌ای تباه شدگی را در خود دارد که آغاز راه است. چگونگی نادیده گرفته شدن این قواعد سازمانی و رخ دادن فساد‌های فردی در این راستا البته قابل اهمیت است.

شما نمی‌توانید فساد را به بعد اجتماعی آن تقلیل دهید و برای علاج این پدیده تلاش کنید؛ بیکاری دستاورد سیاست‌ها و مدیریت نادرست نظام اجتماعی ست؛ می‌توان بیکاری در یک جامعه را ام‌الفساد دانست! نظامی که نتوانسته سیاست‌های درستی را پیش‌بینی کند و درنتیجه خود آب به آسیاب فساد جامعه‌اش ریخته است.

تعدادی از هنرمندان و کارشناسان فرهنگی کشور تأکید کردند: ما در سینمای کشور شاهد تولید آثار متعدد سینمایی هستیم که هدف شان مخدوش جلوه دادن قوه قضائیه و سیستم قضایی کشور است؛ جریان اصلاحات سرمایه‌های نظام را سوزاندند و از سینما بر ضدمنافع ملی استفاده کردند؛ هرآنچه امروز در سینمای مبتذل کشور شاهد هستیم به دلیل عملکرد غلط مدیران است!

سریال‌های شبکه نمایش خانگی در ایران در وضعیتی بینابین قرار دارند. آن‌ها از یک سو قیدوبند‌های معمول سریال‌های تلویزیونی همچون کد‌های پوششی و محدودیت‌های دیالوگی را ندارند و از سوی دیگر باید مواردی را رعایت کنند که ایشان را از سریال‌های ماهواره‌ای تمییز دهد.