دوران پهلوی

مسئله اصلی حسینیه تبلیغ و آموزش بود که مرتضی مطهری خودش درکنار محمدتقی شریعتی پدر علی شریعتی و افرادی چون محمدتقی جعفری و آیت‌الله مکارم شیرازی و علامه طباطبایی و هاشمی رفسنجانی و آیت‌الله سیدعلی خامنه‌ای قصد داشت در صورت‌های گوناگون از آنان استفاده کند اما چون در سال‌های اول فعالیت شرایط هنوز به جهت محیطی آماده نبود، تصمیم گرفته شد فعلاً از افرادی که وقت بیشتری برای حسینیه دارند استفاده شود.

استعمارگران از ۱۳۲۰ و پس از آن تا کودتای ۲۸ مردادماه ۱۳۳۲ در موازات ده‌ها شگرد دیگر جهت عقب نگاه داشتن ملت ایران، درمورد تعلیمات عالیه تصمیم گرفته و عمل هم کرده بودند که وجود دانشگاه آری، اما علم و هنر نه، وجود استاد آری، اما استاد دانشمند نه، وجود دانشجو آری، اما درس و مهارت نه.

ایشان علاوه بر فعالیت در حوزه و حضور در صحنه سیاست و فرهنگ، تألیفاتی را منتشر کردند. از جمله این آثار می‌توان رساله فی ارث الزوجه، حواشٍ علی کتاب الطهاره و الصلوه و الزکوه من کتاب مصباح الفقیه للشیخ رضا الهمدانی، تقریرات اصول از ابتدای مباحث الفاظ تا آخر معنای حرفی و از خاتمه برائت تا آخر تراجیح، تقریرات فقه مرحوم نائینی در نماز و روزه، رساله‌ای در لباس مشکوک تا قواطع نماز اشاره کرد

 نخستین شخصیت گفتمان عقب ماندگی پس از مشروطه را باید تقی زاده دانست. وی که به اذعان خویش به شدت از آراء ملکم خان در این زمینه تأثیر پذیرفته، نظریه پرداز اصلی ایده مشهور «از نوک پا تا فرق سر غربی شدن» بود. این گفتمان کم و بیش در دل دولت محمد رضا شاه، ادامه پیدا کرد، البته با این تفاوت که صراحت لهجه و بیان خود را از دست داده و به رویکرد‌های نرم تری پرداخت. اما نکته مهم تر، گسترش گفتمان دیگری در دل دولت پهلوی دوم است که به نحوی دارای اختلاف‌هایی با گفتمان عقب ماندگی بوده و به سمت بوم گرایی سوق پیدا می‌کند.

«زینب کریمی» نویسنده دو رمان «چینی بندزن» و «تنور دوستی» هستند که توسط مؤسسه فرهنگی هنری قدرولایت منتشر شده است و در جهت ثبت وقایع و روایت بخشی از تاریخ پهلوی و انقلاب محسوب می‌شوند.

رضاخان اولین اقدام برای پیشرفت را این می‌دانست که عفاف و حجاب زنان را هدف قرار دهد و با بی‌حجاب کردن زنان، آن‌ها را آماده حضور در اجتماع کند.