مردم و حاکمیت

ما در ایران باید چابکی بیشتری در حکمرانی داشته باشیم؛ یعنی برای سنجش اراده عمومی و اعمال تغییرات انعطاف بیشتری داشته باشد وگرنه هزینه‌های زیادی ممکن است به جامعه تحمیل شود. به‌این‌ترتیب از مخاطرات اقتصادی و اجتماعی و امنیتی حتی‌المقدور جلوگیری می‌شود. مخمصه‌هایی که امروز دچارش هستیم، طبعاً به‌خاطر تصمیمات و اقداماتی بوده که به موقع تغییر نکرده‌اند.

هر ملتی برای خودش اراده عمومی دارد، ولی نه با آن مفاهیم غربی. غربی‌ها عادت دارند که اگر کسی این زنجیره مفهومی‌شان را نپذیرد و یکی از حلقه‌های آن را قبول نداشته باشد، او را به ضد آن متهم کنند. مثلاً می‌گویند: «شما به لیبرالیسم انتقاد دارید، پس مستبد هستید».

انفجار وقتی رخ می‌دهد که سپهر نشانه‌شناختی جدید شکل می‌گیرد. در این حالت افراد جامعه به ناگهان حس می‌کنند چشم‌هایشان، بر روی واقعیت‌ها بازشده و شیوه‌ی برداشت آن‌ها از وقایع تغییر می‌کند. درواقع در این حالت، اعضای جامعه عناصری را در فرهنگ مشاهده می‌کنند که در لایه‌های پنهان فرهنگ وجود داشته؛ اما براثر انفجار از ساختا، روند‌های تدریجی به سیستم، نظام سامان اجتماعی، واردشده است.

مدل اداره مردمی، یک بدیل و جانشین برای کلیت دولت ملی نیست بلکه راهی برای اداره بهتر امور توسط دولت ملی است. می‌توان گفت که حاکمیت در قبال کار مردمی، نقش پشتیبان، بسترساز و تاحدودی ریل‌گذار را دارد اما کاری که جمعیت زیاد دارد و از نیروی داوطلب استفاده می‌کند، لزوماً مردمی نیست بلکه کار مردمی ضد بوروکراسی است و در آن مردم سیاهی لشگر نیستند.