ابتذال

مهرآیین یا قادری، در مقام تیپ، محصول جامعه‌ای‌ هستند که در آن کنش آکادمیک نه از دل مناسبات پژوهش و نقد هم‌سطح، بلکه از دل رابطه‌ سلبریتی و تماشاچی شکل می‌گیرد. وقتی دانایی نه از مسیر زهد معرفتی که از راه مهارت در ژست گرفتن در برابر دوربین حاصل می‌شود، شاذگویی ناگزیر می‌شود. زیرا تنها آنچه «نامتعارف» است، در منطق رسانه‌ مبتذل شنیده می‌شود.

فیلم «آنتیک» نمونه‌ای روشن از آن است که چگونه فقدان دانش سینمایی، فهم تاریخی و درک اجتماعی می‌تواند به تولید اثری توهین‌آمیز و بی‌ارزش منجر شود. این اثر نه‌تنها هیچ‌گونه ارزش هنری ندارد، بلکه با پیام‌های مسموم و خطرناک خود، تلاش می‌کند ریشه‌های هویتی و فرهنگی جامعه ایرانی را هدف قرار دهد.

عضو هیأت‌علمی دانشگاه‌تهران گفت: جوانان ما باید بدانند که میکروسلبریتی‌ها در فضای مجازی هیچ‌گونه آرمان سیاسی ندارند اما سپهر سیاست را در اختیار گرفتند. به بیان ساده‌تر بگویم میکروسلبریتی‌ها کار سیاسی را برای جلب‌توجه انجام می‌دهند. به جرات بگویم این سیاسی‌کاری سلبریتی‌ها برای جامعه ما تبعاتی به همراه خواهد داشت. به این معنی که سپهر سیاست به ابتذال کشیده و احساسات‌گرا می‌شود و به‌جای این‌که درباره درست و غلط صحبت کنیم درباره احساسات حامی درست و غلط صحبت می‌کنیم. اگر کسی هم این قضیه را نپذیرد مجبور می‌شود بپذیرد.

وضعیت آموزش کشور روزبه‌روز وخیم‌تر از چیزی که بود و حتی انتظارش را می‌کشیدیم، می‌شود؛ ابتذال فرهنگی و محتوایی روزبه‌روز بیشتر از قبل به حوزه آموزش رسوخ و نمود پیدا می‌کند.

حجت الله سیفی کارگردان سینما گفت: حوزه هنری در طی سال‌های گذشته از نگاه اسلامی فاصله گرفته است؛ متأسفانه حوزه هنری به جای اینکه افکار و اندیشه‌های ناب اسلامی را تقویت و ترویج کند و مرکز و پایگاهی برای جوانان معتقد به نظام و انقلاب اسلامی شود کاری کرده تا بسیاری از نیرو‌های معتقد و باورمند طی سالیان از حوزه هنری فاصله بگیرند.

تعدادی از هنرمندان و کارشناسان فرهنگی کشور تأکید کردند: ما در سینمای کشور شاهد تولید آثار متعدد سینمایی هستیم که هدف شان مخدوش جلوه دادن قوه قضائیه و سیستم قضایی کشور است؛ جریان اصلاحات سرمایه‌های نظام را سوزاندند و از سینما بر ضدمنافع ملی استفاده کردند؛ هرآنچه امروز در سینمای مبتذل کشور شاهد هستیم به دلیل عملکرد غلط مدیران است!

بیش از صد سال است که سینما به عنوان رسانه به فعالیت خود در عرصه هنر ادامه می دهد، سینمایی که عده ای آن را مایه هنرترین هنرها می خوانند و از تفکر هنر برای هنر در آن هم بمانند اکثر هنرهای دیگر استفاده می کنند و گروهی هم از آن به عنوان یک سرگرمی صرف یاد می کنند که می تواند برای ساعتی تماشاگر را بخنداند، به فکر فرو ببرد و یا بگریاند.