پژوهشگاه

فقدان یک «نظام علم» منسجم، باعث شده بخش قابل توجهی از پژوهش‌های فرهنگی، به‌رغم هزینه و کیفیت، به مرحله تصمیم‌سازی و اجرا نرسد. ساختار فعلی، پژوهش‌گاه‌های دستگاهی را به جزایر جدا افتاده‌ای تبدیل کرده که خروجی‌شان، حتی اگر باکیفیت باشد، راهی به چرخه حیاتی اجرا پیدا نمی‌کند و در کتابخانه‌ها حبس می‌شود.

قاسم زائری عنوان می‌کند: «اخلاق آکادمیک» به پژوهشگاه‌ها هم منتقل شده و در این مراکز با افرادی مواجه هستیم که مثل اهالی دانشگاه، بر اساس علایق خودشان، در حوزه عمومی و روشنفکری فعالیت ‌کرده و عملاً برای حل مسائل سازمان متبوع‌شان کاری نمی‌کنند. لذا، ما با یک نوع روند معکوس مواجه هستیم، به این معنا که پژوهشگاه‌ها به‌عنوان سازمان‌ها و مراکز وابسته به وزارتخانه‌ها که با مسائل عینی و مأموریتی آن وزارتخانه‌ها مواجه هستند، به جای آنکه بر دانشگاه‌ها تأثیر بگذارند و رخوت حاکم بر دانشگاه‌ها را حل کنند بالعکس خود از «اخلاق آکادمیک» تأثیر پذیرفته و از پرداختن به مأموریت‌های محوله اجتناب می‌کنند.