منافق

تاریخ هر ملتی، درس‌های ارزشمندی برای آینده دارد. عملیات مرصاد فقط یک نبرد نظامی نبود، بلکه آزمونی برای وفاداری ملی بود. در فیلم «اتاقکی گلی» نشان می‌دهیم که چگونه برخی افراد با وجود اعتراض به شرایط داخلی کشور، حاضر نشدند به دشمن بپیوندند.

شتاب اتفاقات پس از پیروزی انقلاب اسلامی ایران به‌شدت زیاد است؛ آن‌قدر که حتی پس از ۴۷ سال، باید برای تحلیل و تجزیه آن‌ها، بازخوانی‌های اساسی انجام دهیم و جزئیات و اسناد تازه‌یاب را بررسی کنیم.

یکی از تفکرات انحرافی و خطرناکی که از اوایل دهه ۵۰ جامعه مبارزاتی و نهضت اسلامی را تهدید می‌کرد، جریان التقاطی موسوم به مجاهدین خلق بود که بنیانگذاران آن از بقایای نهضت آزادی محسوب می‌شدند و به بهانه اسلام انقلابی و مبارزه مسلحانه، فضای اختلاف‌انگیزی در میان مبارزین و انقلابیون پیرو امام ایجاد کردند که اگر موضع‌گیری هوشمندانه و مدبرانه حضرت امام خمینی (ره) و برخی روحانیون پیرو ایشان همچون استاد مطهری نبود، موج نفاق آن‌ها بخش‌هایی از نهضت اسلامی مردم را هم دربرمی‌گرفت. چنانچه آن‌ها موفق شدند با رفتاری منافقانه، حمایت برخی افراد مبارز را به خود جلب کرده و با نوشتن نامه به امام (ره)، خواستار پشتیبانی ایشان از مجاهدین خلق شوند.

سازمان مجاهدین‌خلق که در ایران به‌عنوان سازمان منافقین مشهور است، با فاصله، جنایتکارترین گروه اپوزیسیون در ایران به‌شمار می‌رود. خروج این گروه از فهرست سازمان‌های تروریستی در آمریکا و اروپا، زمینه‌ساز فعالیت‌های رسمی آن را فراهم کرد. آنها در این سال‌ها توانسته‌اند با پرداخت هزینه‌های قابل‌توجه گروه‌های لابی در پارلمان‌های اروپایی شکل دهند تا مطالبات‌شان را از این طریق دنبال کنند. نشست‌های سالانه این گروهک که با پرداخت‌های قابل‌توجه به سیاستمداران بازنشسته اروپایی و آمریکایی همراه می‌شود، این سوال را پررنگ کرده که منبع و ریشه این پول‌ها از کجاست؟

سخنرانی آقای بنی‌صدر در ۱۷ شهریور آب پاکی روی همه مصلحت اندیشی‌ها بود. ‎ ‎‌چون به اسلام، قرآن، امام و ما حمله کرد. قرآن را به گونه‌ای تفسیر کرد که قابل غمض‌‎ ‎‌عین نبود. ما آن روز در منزل شهید بهشتی بودیم و سخنرانی را مستقیم از رادیو گوش‌‎ ‎‌می کردیم. از منزل شهید بهشتی به حاج احمد آقا تلفن کردیم که سخنرانی بنی‌صدر را‌‎ ‎‌شما و امام هم می‌شنوید؟ گفت: بله! گفتیم به امام بگو می‌خواهیم جواب بدهیم. چون ‎ ‎‌قبل از این بنا بود ما سکوت کنیم

هر جامعه‌ای با توجه به اهداف و روشی که در پیش گرفته از دیگر جوامع باز شناخته می‌شود. به این معنا که گروه‌های انسانی با توجه به ویژگی‌های محیطی و جغرافیایی و علل و اسباب دیگر، افزون بر اهداف اصلی جامعه از جمله آرامش و آسایش، خواهان دستیابی به اهداف میانی و ابتدایی دیگر است و روش‌هایی را برای نیل به اهداف خود برمی‌گزیند.