شهرها

شهر زنده مفهومی است که ابعاد فراتر از تعریف‌های جغرافیایی، جمعیتی و تاریخی دارد و به اتحاد انسان، فضا، مکان و کردار او اشاره دارد. این مفهوم، شهر را به مثابه موجودی زنده با روح، روان و نیازهای مستقل می‌بیند که نیازمند مدیریت و تحول در کالبد و فرهنگ برای احیای حیات شهری و تحقق جامعه‌ای مبتنی بر برادری و معروف است.

وجود آن شاخ‌های مجازی و فخرفروشی‌ها و نمایش تجملات و اسراف گرایی، نشان می‌دهند که تاخر فرهنگی وجود دارد یعنی ابزار نوین را دارند، ولی فرهنگ استفاده از آن را ندارند. در عین حال، ابزار‌ها این افراد را معرفی می‌کند و هویت آن‌ها با این ابزار‌ها شناخته می‌شود نه هویت خودشان و شخصیتشان، چون در شهر‌های بزرگ امروزی انسان‌ها گمنام شده‌اند و کسی را نمی‌شناسند، بنابراین کنش‌های این افراد در اینجا بروز می‌کند تا خود را نشان دهند و به دیگران بشناسانند.

همان‌گونه که سرمایه‌داری را می‌توان به عنوان علت تحقق نابرابری کنونی میان گیتی شهرهای جهان مدرن با گیتی شهرهای جهان سوم دانست، تطورات سرمایه‌داری را نیز می‌توان عامل بسط و گسترش این نابرابری قلمداد کرد. سرمایه‌داری که در اولین مراحل تطور خود در غرب پس از عهد رنسانس، نیاز به ایجاد دولت‌های ملی جهت برقراری نظم و بسط فکر جدید داشت، اکنون و در مراحل گسترش خود به منظور جهانی‌شدن، دولت‌های ملی و هویت‌های ملی‌گرایانه را مانع خود می‌بیند، از همین رو سخن از نابودی دولت‌های ملی طرح بحث جدی است که در جهانی‌سازی مطرح می‌شود.