قصه ها

ادبیات کودک و نوجوان ما سرشار از قصه‌ها و شخصیت‌های جذاب است که هر کدام می‌تواند الهام‌بخش یک اثر سینمایی باشد. اگر به این منابع توجه نشود، عملاً سینمای کودک ما تبدیل به نسخه‌ای کمرنگ از تولیدات غربی می‌شود که نه در رقابت با آن‌ها موفق است و نه توانسته هویت فرهنگی خود را منتقل کند. بنابراین یکی از ضرورت‌ها در سینمای کودک ایران، بازگشت به ریشه‌ها و استفاده خلاقانه از فرهنگ بومی است.

واقعیت آن است که تمام ادیبان جهان، بدون استثناء، در هر جای دنیا که باشند، در هر موقعیتی و هر شهری، همگی در حال تعریف قصه‌های گذشته خود هستند. آدمی مثل «مارکز» (گابریل گارسیا مارکز) که نویسنده‌ای معروف است و جایزه نوبل گرفته نقل قول جالبی دارد که می‌گوید: «اگر قصه‌های مادربزرگم نبود، من هرگز و هرگز نویسنده نمی‌شدم.»

ابتدا در این خصوص باید بگویم که دبلیو میر هیچ تعریف واضح و شفافی از داستان و قصه ارائه نمی‌دهد، اما از لابه لای خطوط کتاب وی می‌توان متوجه شد که قصه عبارت است از هر کلام غیر استدلالی که توانایی ارتباط گیری با لایه‌های زیرین معنایی مخاطب، احساسات، خاطرات و... وی را داشته و توانایی ایجاد یک همزاد پنداری توسط او را دارد؛ بنابراین وی حتی یک فیلم سینمایی، یک خبر تلویزیونی، یک رمان و... را قصه بر می‌شمارد پس قصه در اندیشه و کلام میر به نظر محدوده وسیعی دارد.