موسیقی غربی

یکی از وجوه جذاب موسیقی ایرانی برای غربیان، عنصر بداهه‌نوازی است. بداهه‌پردازی در موسیقی ایرانی نوعی گفت‌وگوی آزاد است میان نوازنده و ساز، میان سنت و لحظه‌ اکنون. این ویژگی، در تقابل با موسیقی کلاسیک غربی که عموماً بر ساختارهای ثابت و نوشته ‌شده متکی است، حس زندگی و آزادی را منتقل می‌کند. برای شنونده غربی، این نوع اجرا به معنای لمس مستقیم احساسات نوازنده است، نه صرفاً تکرار یک اثر از پیش نوشته‌ شده.

بعد از انقلاب خدماتی به موسیقی مناطق و نواحی انجام شد. یکی از افتخارات من این است که اگرچه وزرای ما در اول انقلاب موسیقی نواحی را نمی‌شناختند، اما امروز وزرای ارشاد ما به لزوم توجه به موسیقی نواحی اهمیت می‌دهند. من امروز از مسئولان می‌پرسم چرا باید فرزندان اساتید دیروز موسیقی نواحی و مناطق همچون پدرانشان در فقر زندگی کنند؟ آنقدر نفی موسیقی کردیم که آتش بیار کار دشمن شدیم.

جاوید می‌گوید: به اعتقاد من در جهان هنر، اثری ماندگار است که ریشه‌دار باشد. همیشه اصیل‌ها مانده‌اند و دیگران کمرنگ شده و از بین رفته‌اند. پدیده‌هایی مانند «کی پاپ» با یک موج مقطعی می‌آیند و می‌روند و چیزی شبیه به کف روی آب هستند که ماندگاری ندارد. این فرم از موسیقی عمر طولانی در محبوبیت نخواهد داشت.