پوشش هنرمندان؛ الگوی مبتنی بر جامعه یا تحمیل زندگی شخصی؟

با گسترش دسترسی به فضای رسانه و شبکه‌های اجتماعی چند مدتی است، عکس‌های جشن‌هایی، چون جشن حافظ دست به دست می‌چرخد و سبک پوشش بازیگرانِ مردم مورد قضاوت، نقد و الگو برداری قرار می‌گیرد.

به گزارش فرهنگ سدید؛ جشن‌های سینمایی و تلویزیونی از جمله مراسم هایی است که به دلیلی موضوع اجتماعی آن پرطرفدار و پربیننده است، جشن حافظ یکی از جمله‌ی این رویداد‌ها است که در آن، هنرمندانِ مشهوری به شکلِ سالیانه گرد هم می‌آیند. در این بین هنرمندان نیز سعی می‌کنند بر اساس الگویِ "فرش قرمز" که القایی جهانی است، تیپ و ظاهری به صلاح، جذاب و فکر شده آماده کنند. با گسترش دسترسی به فضای رسانه و شبکه‌های اجتماعی چند مدتی است، عکس‌های جشن‌هایی چون جشن حافظ دست به دست می‌چرخد و سبک پوشش بازیگرانِ مردم مورد قضاوت، نقد و الگو برداری قرار می‌گیرد. گفته می‌شود هنرمندان، هنگامی که خود خواسته و با اطلاع قبلی جلوی دوربینِ رسانه‌ها قرار می‌گیرند و جامه‌ی خود را به نمایش می‌گذارند، تاثیری مستقیم بر نحوه پوشش برند‌های مختلف نیز به واسطه‌ی طراحی و ارائه‌ی لباس برای یک هنرمند، برند و نشان خود را مطرح کنند و از این راه بازاریابی می‌کنند. البته به نظر می‌رسد این منفعت با هنرمند نیز در ارتباط مستقیم است.

پوشش هنرمندان؛ الگوی جامعه یا زندگی شخصی؟

در این میان سوالات بسیاری مطرح می‌شود؛ که آیا این نوع پوشش برای افرادی که تاثیر مستقیم و پررنگی بر جامعه دارند مناسب و درخور است؟ آیا پوشش که نمایان کننده‌ی بخشی از هویت فرهنگی و شخصیت فردی ست، نباید با تامل بیشتری بر محتوای بصری که ارائه می‌کند طراحی شود؟ آیا هنرمندان مجازند در انتخاب و سلیقه همه نوع بی دقتی انجام دهند، اما هیچ کارشناسِ متخصص پوشش (فشن دیزاینر)‌ای برای یک جشن حاضر نباشد؟
به نظر می‌رسد حواشیِ پیش آمده پیرامون نحوه‌ی پوشش بازیگران، فراتر از این که مورد نقد و حواشی قرار بگیرد نیازمند بررسی کارشناسانه است. طراحان معتقدند در این جشن‌ها باید دقت بیشتری در انتخاب و طراحی لباس صورت پذیرد.

"الهام شعبانی " طراح لباس تئاتر، تلویزیون، سینما و بازیگر تئاتر در این باره معتقد است، هر فرد و مناسبتی نوعی خاص از پوشش را می‌طلبد. او می‌گوید: در مراسم‌هایی مثل جشن حافظ، اکران فیلم‌ها، افتتاحیه‌ها و اختتامیه‌های جشنوار‌های مختلف همچون فجر، اصولا بازیگر‌ها و سلبریتی‌ها با ظاهر متفاوت از عامه‌ی مردم ظاهر می‌شوند و این در همه‌ی جای دنیا به همین شکل در حال اتفاق افتادن است. من بدین جهت که خودم طراح هستم بسیار جالب است که ببینیم آدم‌ها با چه نوع پوششی در این دست رویداد‌ها ظاهر می‌شوند؛ اما واقعا نمی‌دانم چرا ما سعی می‌کنیم که مدل‌هایی تنمان کنیم که به نوعی عجیب و غریب باشد، و چرا بازیگر‌ها که اتفاقا در صفحه‌های مجازی شان عنوان می‌کنند که لباسم توسط فلان برند طراحی شده است، خودشان تحقیق نمی‌کنند که این طراحی به چه شکل بوده است و ریشه اش چیست؛ چون این افراد نمونه‌ای از هنر هستند و در معرض نمایش عموم و جامعه قرار می‌گیرند و درواقع الگویی هستند برای جوانان ما، و حداقل زمانی که طراح برای پوشش آن هنرمند طرحی را ارائه می‌دهد، هنرمند که از سطح سواد و شعور بالایی برخوردار است، می‌بایست خودش نیز تحقیق و سوال کند که آیا این مدل در جای دیگر استفاده شده است یا خیر... من این را طبق این فرض گفتم که هنرمند بی اطلاع است و روی دیگر این موضوع هم می‌تواند این باشد که هنرمند خودش آن مدل را به طراح ارائه و درخواست داده است.

من به عنوان یک طراح زمانی که می‌خواهم برای فردی طراحی لباس کنم، طبق آناتومی بدن آن فرد و استایلش طراحی می‌کنم، بسیار لباس‌هایی را می‌بینیم که زیبا هستند، اما برای استایل و حال فردی که آن را پوشیده، مناسب نیست، و حتا به نوع راه رفتن آن آدم نمی‌آید؛ و طراح لباس این جا وظیفه اش این است که به هنرمند بگوید فلان لباس برای این مراسم و این فصل مناسب نیست و یا اینکه این مدل به اندام شما نمی‌آید.
خانم شعبانی در مقایسه با جشن‌های این چنینی در کشور‌های دیگر معتقد است "خارجی‌ها ساده می‌پوشند". او می‌گوید: در کشور‌های خارجی و در رویداد‌های مهمی همچون اسکار، هنرمندانشان سعی می‌کنند با پوششی کلاسیک و رسمی حاضر شوند، و حتا بانوانشان با آرایشی بسیار کم به چشم می‌آیند، و چیزی که این جا ما این جا شاهدش هستیم این است همه پیش از حضور در این مراسم‌ها همه (بانوان) به آرایشگاه رفته اند!
من به شخصه طراحی های"رعنا امینی" را دوست دارم، به طور مثال "نوید محمدزاده" پیش از این نوعی دیگر لباس می‌پوشید و حالا ساده تر... و این سادگی مرا بیشتر جذب می‌کند.
در بازیگری جلب توجه کردن وجود دارد و زندگی شخصی هنرمندان و نوع پوششان برای مردم جالب توجه است، و یک بازیگر خصوصی‌ترین لحظات زندگی، مثل خندیدن و گریه کردن را به نمایش می‌گذارد و عواطف شخصی نقشی که می‌پذیرند را از طریق مدویم‌های مختلف بروز می‌دهند، به همین جهت بازیگر و هنرمند برای مردم جلب توجه می‌کند.

خانم شعبانی درباره‌ی تاثیر طراحی لباس هنرمندان بر مردمِ عادی می‌گوید:
پس از طراحی لباس برای سریال عاشقانه و پخش این فیلم، دایرکت‌هایی بسیاری داشتم که لباس فلان بازیگر در این فیلم را می‌خواستند، و حتا من برای نقش "بهاره کیان افشار" در این فیلم شومیزی طراحی کردم که بعد هاهمان را با نام شومیز عاشقانه در چهارراه امیراکرم دیدم... می‌خواهم بگویم بازیگران، سبک زندگی و نوع پوششان اینقدر تاثیر مستقیمی دارد و ناخودآگاه تفاوتی میان بازیگر و مردم وجود دارد و چه خوب می‌شود که هنرمند با آگاهی به نوع پوششش در این نوع مراسم حاضر شود.
در یک دوره‌ای مردم لباس‌های تنگ و جذب می‌پوشیدند، اما رفته رفته تحت تاثیر پوشش هنرمندان که لباس‌های آزاد و گشاد می‌پوشیدند، این نوع پوشش که عنوان پوشش هنری به خود گرفت نیز در میان مردم باب شد، خیلی خوب است که هنرمندان ما برای حاضر شدن در مقابل دوربین و چشم مردم برای خودشان ارزش قائل می‌شوند و آراسته اند، اما‌ای کاش به نکاتی که دراین باب به آن اشاره کردم نیز توجه می‌شود.

او درباره‌ی طراحی‌های نو و راهکار‌های بهتر معتقد است: از نگاه من طراحی لباس "هانا کامکار" در جشن حافظ این دوره، بسیار زیبا بود، ضمن اینکه نشانی از رخت کردی را نیز با خود به همراه داشت. گروهی که پویش #مد_ یا_مصرف گرایی را به راه انداخته اند، طراحی لباس کامکار را با استفاده و بهره جویی از لباس‌های قدیمی او و لباس‌هایی که به هر دلیل دیگر استفاده نمی‌شده است برعهده گرفته و به نوعی آن را را بازسازی کرده اند و به شکلی دیگر درآورده اند، و این خیلی فکر خوب و خلاقیست و نوعی فرهنگ ساده پوشی و باز طراحی را رواج می‌دهد که می‌توانیم به نوعی از لباس‌های کهنه مان هم استفاده ببریم.

بسیاری از لباس‌ها ساده بودند و بسیاری هم پرزرق و برق، که در قاب عکاس هم خوب دیده و ثبت شوند. من در این بین لباس"نسیم ادبی" را نیز دوست داشتم و همچنین لباس "مرجانه گلچین" که المانی از پوشش کردستان و سنندج را با خود داشت و با فکر طراحی شده بود.‌ای کاش برای برگزاری دوره‌های مختلف چنین رویداد‌هایی مثل جشن حافظ که مستقل هم است و اینقدر مورد توجه است و دیده می‌شود، تم خاصی در نظر گرفته می‌شد و برای رواج پوشش ایرانی فرهنگ سازی شکل می‌گرفت؛ بسیاری از ما لباس‌های اقوام و دوره‌های تاریخی مختلف ایران را نمی‌شناسیم، به طور مثال می‌شود در این نوع رویداد‌ها پوشش زمان قاجار و ... را و روند تغییر آن را به نمایش بگذارند، تمام این لباس‌های ایرانی شناسنامه دارند، و می‌شود این لباس‌ها را با لباس‌های مدرن ایرانی تلفیق کرد، و وقتی این اتفاق بیفتد چشم ما ناخودآگاه چیز‌های جدیدی می‌بیند، و تو امان با یک نگاه پوشش یک دروه‌ای خاص مثل هخامنشی را پوشش در حال حاضر می‌بینیم؛ و این نمایش شجره نامه‌ی لباس‌های ایرانی ست؛ و خیلی می‌توان در حیطه‌ی این نوع پوشش‌ها حرکت کرد، و بسیار می‌توانیم از برش ها، یقه ها، دامن‌های خاص رایج در ادوار مختلف بهره بگیریم؛ و من نمی‌گویم عینا پوشش قومی خاص را به تن کنیم، اما می‌توانیم آن را با پوشش امروزی مان تلفیق کنیم و طرح بسیار جذاب از آن بیرون بکشیم.
به نظر می‌رسد بهترین راه کار برای برگزار کنندگان جشنواره‌ها و هنرمندانِ شرکت کننده، استفاده از طراحانِ لباس و نظر خواستن از کارشناسان باشد.