ژورنالیسم

ما دیگر نمی‌توانیم با دولت گفت‌وگو کنیم. نهاد دولت الان در وضعیتی است که هر طرف آن در اختیار یک دسته مافیاست. شما با مافیا حرفی ندارید و فقط می‌توانید ببینید که چطور غارت می‌کنند! در واقع تمام امید ما به این است که آگاهی‌های جمعی و عمومی در شرایط امکان و انتقال بتواند وضعیت را بهتر کند و من ایمان دارم به اینکه بهتر می‌کند.

یک مجله بعد از ۵۰-۴۰ شماره تازه متولد می‌شود و ما انبوهی از مجلات داریم که ۵-۴ شماره بیشتر منتشر نشده‌اند و همین مجلاتی که هستند هم به یک معنا تمام شده‌اند. نمی‌خواهم بگویم روزنامه چیپ‌تر از مجله اندیشه‌ای است، اما روزنامه‌ای که بنگاه خبرپراکنی یک جریان و باند سیاسی باشد، روزنامه نیست؛ بولتن است و فقط فرمت آن روزنامه است. ما در وسط بحرانی هستیم که پویایی فکر را از ما گرفته است و باید برای بازگشت این پویایی بجنگیم.

این کار، محصولی است که در آن آمدوشد بین افراد و افکار مختلف مطرح است و دیدگاه‌های مختلف حضور دارند و هم‌افق می‌شوند. به‌علاوه، در مجله نامه جمهور علاوه بر جنبه ثبات و تخصص، جنبه پیوست به واقعیت و بررسی مسائل جزئی‌تر نیز مطرح است. در کنار این، تولید یک دسته از کتاب‌ها را هدف‌گیری کرده‌ایم که نوشته یک نفر است و قدری خاص‌تر و با عمق بیشتر به این موضوع می‌پردازد.

ما مدعی هستیم که جامعه حرکت رو به زوالی را آغاز کرده و اگر شما بتوانید آن را حل کنید، می‌توانید امیدوار باشید و اگر رها کنید، ممکن است شرایط بدتر شود. بحثمان این است که این شیب رو به زوال است و این زوال به‌خاطر این است که مرجعیت فکری در جامعه از آدم‌های فاضل و فرهیخته به آدم‌های سطحی و دم‌دستی و به‌شدت مخرب از لحاظ نظری و فکری، منتقل شده است و مادامی که این درست نشود، شما نمی‌توانید مدعی باشید که ارزش‌های متعالی در جامعه ارتقا پیدا می‌کند.

الان دچار یک بحران فکری در جامعه هستیم که نخبگان و غیرنخبگان هم ندارد. در سطح نخبگانی، بحران بی‌عملی و بی‌تفکری است؛ یعنی ما به خودمان سختیِ فکرکردن، از لایه‌هایِ اولیهِ یک مسئله عبورکردن و به لایه‌های ثانویه رفتن را نمی‌دهیم. الان جامعه این‌گونه شده است که حوصله فکرکردن یا چیز خوب خواندن و دیدن را ندارد.

یک مجله اندیشه‌ای باید بین دو قطب متعادل باشد: از یک سو باید به اندازه کافی عمیق و جدی باشد که ارزش فکری داشته باشد و از سوی دیگر، باید به اندازه کافی جذاب و قابل‌فهم باشد که مخاطب را از دست ندهد. همچنین باید نبض جامعه را بگیرد و به دغدغه‌های واقعی مردم پاسخ دهد.

 مسیر کار مجلات مکتوب به‌شدت سخت است؛ به مراتب این حوزه از نگارش کتاب، نگارش مقالات علمی - پژوهشی، مجلات پژوهشی و حتی رسانه‌های تصویری سخت‌تر محسوب می‌شود. اما آنچه اهمیت استمرار را روز به روز بیشتر می‌کند، پر کردن یک حلقه مفقوده است. مجلات مکتوب کاری را انجام می‌دهند که از عهده هیچ رسانه مکتوب یا تصویری دیگری برنمی‌آید.

همیشه تأکیدم این بود با اینکه عضو خانواده انقلاب هستیم، اما اقتضای مجله اندیشه‌ای این است که رویکرد منفتح داشته باشیم. یعنی خودمان را منحصر به طیف انقلابی و با برچسب اصول‌گرایی نمی‌کنیم. این برای یک مجله اندیشه‌ای رهزن است که رویکرد جناحی و حزبی داشته باشد؛ لذا از همان ابتدا فضا را باز کردم تا دیدگاه‌های مختلف حرف بزنند.

ما چاره‌ای نداریم جز اینکه رسانه‌های داخلی‌مان را تقویت کنیم. چرا که خطر امنیتی آن کمتر است. وقتی رسانه داخلی را تقویت و به آن قدرت دهید، مدیریت آن هم راحت‌تر است؛ ضمن اینکه تولید محتوای مربوط به انقلاب اسلامی و در امتداد جمهوری اسلامی در اینجا شدنی است. من با رسانه اصول‌گرا و اصلاح‌طلب کار ندارم، می‌گویم با این کار می‌توانید هم رسانه‌تان را بالا ببرید و هم راحت‌تر تعامل و مدیریت کنید و در لحظات حساس با مردم گفت‌و‌گو کنید.

ما در معرض انتقادات مختلفی بودیم و این‌گونه تعبیر می‌کردند که مثلث یعنی مثلثِ «رضایی، لاریجانی و قالیباف» و این تفسیری بود که از ما درست کرده بودند و این‌قدر تعبیر خود را تکرار کردند که ما در پاسخ به این تعابیر توضیح دادیم که منظورمان از مثلث «استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی» است و «اسلام، انقلاب، امام و رهبری» هم چهار مبنای ماست و کسی که این چهار مبنا را قبول داشته باشد، اینکه جناح سیاسی‌اش چه باشد، در اولویت نیست.