سینمای انیمیشن

ما برای تولید انیمیشن مشکلات زیرساختی داریم. اینترنت و نبود سرمایه این‌ها جزء موضوعاتی است که همه می‌دانند و برایشان قابل‌حدس است، اما فرارمغز‌ها از مهم‌ترین مشکلاتی است که داریم، درواقع تولیدکننده انیمیشن متخصص خیلی‌سخت یافت می‌شود و زمانی که به یک محصول می‌‌رسد جذب کمپانی‌های بزرگ خارجی می‌شود و از کشور می‌رود.

«انیمیشن ایران طی ده-پانزده سال گذشته و بیشتر طی ده سال اخیر در بخش انیمیشن‌های سینمایی رشد قابل‌توجهی داشته است. انیمیشن تلویزیونی و کوتاه جشنواره‌ای ایران سابقه طولانی‌تری دارند و در زوایای مختلف رشد خوبی داشته‌اند، اما انیمیشن سینمایی طی این ده سال گذشته کم‌کم به بلوغ و شاکله‌ای رسید که حالا می‌تواند با مخاطب خودش ارتباط برقرار کند و خاطرمان باشد که مخاطب اصلی انیمیشن سینمایی، خانواده و کودک است.»

ما تا دهه اخیر یعنی همین دهه ۹۰ عملا سینمای انیمیشن نداشتیم که مخاطب برود سینما بلیت بخرد و فیلم انیمیشن ببیند. سینمای کوتاه انیمیشن ما از چندین دهه قبل در دنیا شناخته شده و صاحب سبک بوده است و از نظر تکنیکی خیلی خوب هستند و جایزه‌های بسیاری برده است اما فیلم بلند انیمیشن چون متکی به فناوری پیشرفته است و مجموعه‌ای از آدم‌ها باید کنار هم باشند و تولیدش دو سه سال طول می‌کشد و مشکلات خاص خود و بودجه‌های سنگین می‌طلبد در سینمای ایران نداشتیم و به‌همین‌دلیل در اواخر دهه ۷۰ و دهه ۸۰ سینمای کودک نداشتیم.