مدارس خصوصی

نظام آموزشی دو کارکرد اصلی دارد؛ اول ایجاد شایستگی‌ها و مهارت‌ها در دانش‌آموزان و دوم ایجاد هویت مشترک. این هویت مشترک شامل زبان واحد، فهم تاریخ واحد، فهم مرز‌های ملی مشترک، خاطرات مشترک و فرهنگ مشترک است که از طریق ادبیات و هنر به دانش‌آموزان منتقل می‌شود

یکی از مسائل مهمی که باید برای حل آن تلاش بسیاری به‌خرج داد، تجمیع اراده اقشار مذهبی جامعه در زمینه اصلاح آموزش و پرورش دولتی است.

مسئله مدارس دولتی و غیردولتی در ایران، که از چالش‌های آموزشی دو دهه اخیر است، همچنان مورد بحث است. با وجود کلیشه‌های رایج در مورد تفاوت‌های این دو نوع مدرسه، نویسنده معتقد است که مدارس غیردولتی می‌توانند بدون شهریه و با تأمین مالی دولتی یا غیرانتفاعی اداره شوند. بررسی‌های بین‌المللی نشان می‌دهد که افزایش تعداد مدارس خصوصی لزوماً به ارتقاء کیفیت آموزشی نمی‌انجامد و عوامل اجتماعی-اقتصادی خانواده‌ها تأثیر بیشتری بر عملکرد آموزشی دارند.

در نخستین سال‌های دهه پنجاه بود که قانونی برای ملی‌شدن تمام مدارس تصویب شد. این امر دلایل متنوعی داشت. از جمله افزایش درآمدهای نفتی، انگیزه‌های سیاسی و از همه مهم‌تر که این مدارس خاص به مراکز تربیت نیروهای جریانات سیاسی تبدیل می‌شد. در برخی از موارد داستان از این قرار بود که کادر مدارس نیروهای موردنیاز خودش را از دبیرستان انتخاب می‌کرد! پس باید به این نکته توجه داشت که فقط افزایش درآمد نفتی عامل این سیاست نبوده است.