سیاستگذاری آموزشی

بی‌توجهی به آموزش عمومی و کاهش سهم آموزش و پرورش از بودجه دولتی، به افت کیفیت مدارس دولتی و گسترش مدارس غیردولتی انجامیده؛ روندی که نابرابری آموزشی را تشدید و عدالت آموزشی را تضعیف کرده است.

حال آموزش‌و‌پرورش خیلی مناسب نیست و نسبت به آرمان‌هایی که برای جامعه‌مان ترسیم کردیم و نسبت به اقتضائاتی که نگاه‌های انقلابی و دینی ما درباره اهمیت تربیت، انسان و جوانان دارد، بسیار عقب هستیم و باید تلاش‌های متفاوتی صورت بگیرد و مسیرهای متفاوتی ترسیم شود.

امروز کشور‌ها به طور فزاینده‌ای قدرت را از منابع ناملموسی مثل دانش و فناوری‌هایی مانند هوش مصنوعی که رشد اقتصادی، کشف‌های علمی و پتانسیل نظامی را به‌شدت تقویت می‌کند، به دست می‌آورند.

همواره در تحلیل مسئله بازماندگی از تحصیل به فقدان یا کمبود مدرسه اهمیت زیادی داده می‌شود و برای علاج این درد در سالیان متمادی مدرسه‌سازی تجویز شده است. اما آمارها نشان می‌دهد مجموع کسانی که به‌خاطر نداشتن یا در دسترس نبودن مدرسه دچار بازماندگی شده‌اند، کمتر از هفت درصد جمعیت بازماندگان هستند!

در نخستین سال‌های دهه پنجاه بود که قانونی برای ملی‌شدن تمام مدارس تصویب شد. این امر دلایل متنوعی داشت. از جمله افزایش درآمدهای نفتی، انگیزه‌های سیاسی و از همه مهم‌تر که این مدارس خاص به مراکز تربیت نیروهای جریانات سیاسی تبدیل می‌شد. در برخی از موارد داستان از این قرار بود که کادر مدارس نیروهای موردنیاز خودش را از دبیرستان انتخاب می‌کرد! پس باید به این نکته توجه داشت که فقط افزایش درآمد نفتی عامل این سیاست نبوده است.