دیگر رسانه‌ها - فرهنگ

در حوزه امنیت، موفقیت دقیقاً به معنای بی‌صدا بودن است. در واقع این ناامنی است که گاهی با صدا و حادثه خود را نشان می‌دهد و نبود این نیروها را یادآوری می‌کند.

با ادبیات و زبان دهه ۶۰ نمی‌توان با نسل امروز ارتباط برقرار کرد. نسل جدید، کم‌حوصله، پرمشغله و پرسشگر است و برای هر مسئله‌ای به‌دنبال چرایی آن می‌گردد؛ بنابراین روایت‌های کلی و بدون پاسخ روشن، برای او اقناع‌کننده نیست.

در سال‌های اخیر، جریان‌های سلطنت‌طلب با بهره‌گیری از فضای مجازی و روایت‌های تصویری گزینشی، در تلاش‌اند چهره‌ای بزک‌شده از حکومت پهلوی ارائه دهند؛ پروژه‌ای که با نادیده‌گرفتن استبداد، فساد و وابستگی ساختاری آن رژیم، حافظه تاریخی جامعه را هدف گرفته و ضرورت رجوع به اسناد، آثار پژوهشی و روایت‌های معتبر تاریخی را بیش از پیش برجسته کرده است.

در حوزه ادبیات انقلاب و حتی ادبیات دفاع مقدس نیز ما هنوز نتوانسته‌ایم یک شاهکار خلق کنیم. اثری که بتوانیم به عنوان یک شاخص جهانی مطرح کنیم. حرکت‌ها و اقداماتی درحال انجام است که می‌تواند هم به ادبیات انقلاب و هم ادبیات دفاع مقدس کمک کند.

تلاش‌ها برای فرهنگ‌سازی در ایران به دلیل نقش پررنگ اما دیده‌نشده مدیران میانی و ابزارهای ناکارآمد رسانه‌ای و آموزشی، به نتیجه واقعی نرسیده و جامعه امروز با پیامدهای این خلا، از دلزدگی گرفته تا سردرگمی فرهنگی مواجه است.

نوجوان امروز با شخصیت‌های کاملاً مثبت یا کاملاً منفی ارتباط برقرار نمی‌کند. او به شخصیت‌هایی نیاز دارد که خاکستری هستند. ادبیات انقلاب چنین شخصیت‌هایی را برنمی‌تابد.

بسیاری از آثار داستانی در حوزه مذهب، در تکرار وقایع تاریخی متوقف مانده‌اند؛ اما برای خلق یک اثر دینی ماندگار، باید از لایه‌های ظاهری تاریخ عبور کرده و به "تحلیل زمانه" پرداخت.

در شرایطی که بازار نشر با افت مخاطب و کاهش تیراژ دست‌وپنجه نرم می‌کند، شاعر شدن بیش از هر زمان دیگری به هنری کم‌هزینه بدل شده است؛ هنری که تولیدش آسان است، اما دیده‌شدن و ماندگاری‌اش در ویترین کتاب‌فروشی‌ها روزبه‌روز دشوارتر می‌شود.

مهم‌ترین مسئله در مواجهه برای انتخاب این نام در کنار همه روایت‌هایی که به آن اشاره کردم، جمله‌ای بود که من ابتدا آن را از زبان مقام معظم رهبری شنیدم. ایشان فرمودند: «اولین آتش را نواب در دل ما روشن کرد»

چاپ زیاد کتاب، به‌ویژه در زیست فرهنگی کتاب، یعنی در حوزه کتاب‌های همه‌خوان، بدون توجه به ظرفیت خوانش در کشور، نه تنها کتاب‌های تازه را از گردونه خوانش دور می‌کند بلکه خواننده نسل جدید را از فرصت پرداختن به آثار ماندگار و قدیمی‌تر محروم می‌نماید. یعنی کتاب خوب وجود دارد اما خواننده فرصت خواندن پیدا نمی‌کند.