گروه جامعه و اقتصاد «سدید»؛ به گفته احمد «عایش النجار» - مدیر روابطعمومی وزارت آموزشوپرورش غزه - تخریب گسترده و نظاممند زیرساختهای آموزشی و کشتهشدن هزاران دانشآموز، معلم و کارکنان آموزشی، عملاً باعث شده است که وزارت آموزش نتواند فرایند آموزشی را به وضعیت قبلی خود بازگرداند. در تاریخ ۹ سپتامبر، وزارت آموزشوپرورش در «رامالله» یک پلتفرم آنلاین راهاندازی کرد تا آموزش از راه دور را برای دانشآموزان غزهای ارائه دهد. اما باتوجهبه قطعیهای مکرر اینترنت و برق در سراسر غزه، مشخص نیست که چند نفر از دانشآموزان توانستهاند در این کلاسها شرکت کنند. با عدم توانایی وزارت آموزشوپرورش در پیادهسازی یک برنامه مؤثر برای سال تحصیلی، معلمان غزه مجبور شدهاند خودشان تلاش کنند تا برنامههای آموزشی را سازماندهی کنند. برخی از آنها مسئولیت راهاندازی مدارس موقت در پناهگاهها و اردوگاهها در سرتاسر نوار غزه را به عهده گرفتهاند.
۵۰۰ نفر در صف انتظار ورود به مدرسه
وافی در یک قطعه زمین شنی در المواصی، سه کلاس درس با چادر و پلاستیک برپا کرد. مدرسه الاوائل در سه شیفت روزانه فعالیت میکند: یک شیفت صبح و دو شیفت عصر که در آن پسران و دختران به صورت جداگانه در دورههای سه روزه تقسیمبندی میشوند.
یکی از چشمگیرترین برنامههای آموزشی، مربوط به مدرسه «الاوائل» است که توسط «لیلا وافی» - معلم نابینای ۴۲ساله ساکن «المواصی» که دکترای علوم آموزشی دارد - تأسیس شده است. او به سایت +۹۷۲ گفت: «من متوجه تأثیر جنگ بر مهارتهای دانشآموزان و نحوه فراموشکردن اصول دروسشان شدم.»
وافی در یک قطعه زمین شنی در المواصی، سه کلاس درس با چادر و پلاستیک برپا کرد. مدرسه الاوائل در سه شیفت روزانه فعالیت میکند: یک شیفت صبح و دو شیفت عصر که در آن پسران و دختران به صورت جداگانه در دورههای سه روزه تقسیمبندی میشوند. هرچند که هر کلاس در ابتدا فقط گنجایش ۲۰ دانشآموز را داشت، اما وافی و همکارانش توانستند آن را گسترش دهند تا بتوانند حدود ۷۴ دانشآموز را در هر کلاس جا دهند.
اکنون یک تیم ۸۰ نفره از معلمان داوطلب، برنامه درسی کاملی را برای مقاطع اول تا ششم تدریس میکنند. وافی برنامهها را سازماندهی کرده، لوازمالتحریر مورد نیاز را تأمین کرده و مواد آموزشی را برای معلمان فشرده میکند تا فرآیند آموزش با تواناییهای واقعی مدرسه سازگار شود. وی میگوید: «ما فهرست انتظاری متشکل از ۵۰۰ دانشآموز داریم که میخواهند به مدرسه بیایند. من مدرسه را طوری اداره کردم که گویی یک سال تحصیلی عادی تحت شرایط عادی است. این کار شامل یک برنامه درسی کامل، تکالیف، امتحانات، صدور کارنامهها، مراسم تجلیل از دانشآموزان برجسته و اعطای هدایا بود؛ لذا بسیاری از مردم مشتاق بودند تا در این مدرسه ثبتنام کنند.»
رؤیایی به اسم مدرسه رفتن
مادر «ایمان ابو عصر» - دانشآموز کلاس پنجم که از منطقه النصر در غرب شهر غزه به المواصی آمده - امیدوار است که وزارت آموزشوپرورش نتایج برنامه «لیلا وافی» را به رسمیت بشناسد. وی میگوید: «دخترم علیرغم تمام شرایط در این مدرسه بهطور منظم تحصیل کرد و توانست اطلاعات درسی زیادی را مجدداً مرور کند. این برای ما یک رؤیا بود که دخترم در طول جنگ بتواند به کلاس درس برود.»
برای ما یک رؤیا بود که دخترم در طول جنگ بتواند به کلاس درس برود.
این مدارس چادری هرچند پراکنده و غیررسمی هستند، اما در طول سال گذشته بهعنوان یک رگه حیاتی مهم برای کودکان، والدین و خود معلمان عمل کردهاند. «سها عبدالله» که بهعنوان معلم در چادرها در دیرالبلح و المواصی کار کرده است، وزارت آموزشوپرورش را به دلیل عدم هماهنگی با معلمان و مدیران برنامهها برای کمک به ادامه کارشان مورد انتقاد قرار داد. او توضیح داد: «اینها ابتکاراتی از طرف ما معلمان است تا نسلهای آینده را نجات دهیم، اما وزارت آموزشوپرورش هیچ ارتباطی با هیچیک از ما نداشته است و از آنها حمایتی نکرده تا برنامهای برای ادامه بهرهمندی کودکان از آموزش تدوین شود.»
قبل از آخرین تهاجم بزرگ ارتش اسرائیل به شمال غزه، «امانی ابو ریا» - معلم ۳۷ ساله از اردوگاه پناهندگان «جبالیا» و مدیر یک مهدکودک که در هفته اول جنگ توسط نیروهای اسرائیلی ویران شد - مهدکودک خود را به مدرسهای برای کودکان ۵ تا ۸ ساله تبدیل کرد. به گفته ابو ریا، این مدرسه به بیش از ۳۵۰ کودک خدمات ارائه داده است که به ۹ کلاس تقسیم شده و در هفته ۱۰ ساعت آموزش دریافت میکنند. وی توضیح داد: «این مکان برای تحصیل مناسب نیست؛ چرا که کودکان بدون صندلی، میز یا حتی سرویس بهداشتی، در یک سالن پر از حشرات و در دمای بالا مینشینند. اما کودکان هم مانند سایر مردم غزه، به این محیط سخت عادت کردهاند و میلشان به آموزش باعث میشود که به تحصیل ادامه دهند.»
https://www.972mag.com/gaza-tent-schools-scholasticide/
/ انتهای پیام /