آمریکا زیر سایه پهپاد‌های ناشناخته

گروه جامعه و اقتصاد «سدید»؛ «نیک تورس» [1] - خبرنگار و پژوهشگر حوزه امنیت ملی در آمریکا که آثار وی جوایز زیادی نیز تا کنون کسب کرده است - در مطلبی که وب‌سایت «The Intercept» آن را منتشر کرده است، به موضوع مشاهده گسترده هزاران پهپاد ناشناس در برخی ایالت‌های آمریکا از جمله «نیوجرسی» می‌پردازد. به گفته وی، چند دهه است که مردم جهان و به‌ویژه خاورمیانه، دائماً در سایت اضطراب و وحشت این پهپادها هستند و حالا باید مردم خود آمریکا، وحشت ساخته شده توسط دولت‌های این کشور برای بقیه مردم جهان را در خود آمریکا احساس کنند.

پهپادهای ایرانی در نیوجرسی!

مقامات آمریکایی به‌شدت نگران پروازهای مشکوک پهپادها در شهرهای آمریکا هستند. «فیل مورفی» [2] - فرماندار نیوجرسی - نامه‌ای به رئیس‌جمهور آمریکا ارسال کرده و نگرانی‌های فزاینده‌ای درباره این پهپادها ابراز کرده و خواستار کمک دولت فدرال شده است تا «به طور کامل بفهمند چه چیزی در پشت فعالیت این پهپادها نهفته است».

تناقض استفاده از پهپادها در خارج از آمریکا برای نظارت بر مردم جهان و حتی کشتن آنها و نگرانی از پرواز این پهپادها بالای سر مردم آمریکا، قابل‌کتمان نیست.

سناتورهای دموکرات منطقه مثل «کوری بوکر» [3]، «اندی کیم» [4]، «چاک شومر» و «کرستن گیلیبرند» نامه‌ای به وزیر امنیت داخلی، مدیر اف‌بی‌آی و رئیس اداره هوانوردی فدرال ارسال کردند و خواستار برگزاری یک جلسه توجیهی درباره این پهپادهای مشکوک شدند. همچنین «جف ون درو» [5] - نماینده نیوجرسی - این فرضیه را مطرح کرده است که اشیای پرنده ناشناخته ممکن است از یک «کشتی پهپادبر ایرانی» که در سواحل شرقی آمریکا فعالیت می‌کند، نشئت گرفته باشند. او گفت: «ما نمی‌توانیم اجازه دهیم که پهپادهای ناشناخته به طور آزادانه و بدون هیچ عواقبی در حریم هوایی ما فعالیت کنند. زمان آن فرارسیده است که تهدید ایجاد شده را از بین ببریم و آنها را سرنگون کنیم».

پس از شروع این نگرانی‌ها در نیوجرسی، ترس و اضطراب ناشی از پهپادها به‌سرعت در حال گسترش است و گزارش‌هایی از دیدن این پهپادها از ماساچوست تا کالیفرنیا به گوش می‌رسد که موجب نگرانی گسترده و بسته‌شدن موقت یک فرودگاه در ایالت نیویورک و همچنین محدودیت فضای هوایی پایگاه هوایی رایت - پترسون[6] در اوهایو شده است.

پهپادهای خوب، پهپادهای بد

نگرانی گسترده - به‌ویژه در میان قانون‌گذاران - درباره زندگی در زیر سایه پهپادهای مشکوک و بالقوه خطرناک، قابل‌توجه است، باتوجه‌به تمایل آمریکا به استفاده از پهپادها برای جاسوسی از مردم در سراسر جهان بدون رضایت آنها و در بسیاری از موارد کشتن آنها، این تناقض از سوی کارشناسان نادیده گرفته نمی‌شود.

«اریک اسپرلینگ» [7] از «سیاست خارجی عادلانه» یک گروه منتقد سیاست خارجی جریان اصلی در واشنگتن گفت: «پس از دهه‌ها استفاده از پهپادهای نظامی مسلح برای پرواز بر فراز شهرها و روستاها در سراسر جهان، آمریکایی‌ها بالاخره دارند می‌بینند که پرواز هواپیماهای ناشناس در بالای سر انسان چقدر ناراحت‌کننده است. حتی زمانی که پهپادها کسی را نمی‌کشند، سخت نیست که تصور کنیم داشتن یک هواپیمای ناشناس بالای سر شما، چیزی نیست که بیشتر مردم با آن راحت باشند.»

او گفت: «سیاست‌مداران آمریکایی معمولاً به دغدغه‌ها و نگرانی‌های سایر ملت‌ها توجه نمی‌کنند. امیدوارم این حوادث به آنها در درک اینکه نظارت بر مردم به این شیوه در کشورهای دیگر، قلب‌ها و ذهن‌ها را به دست نخواهد آورد، کمک کند.»

بیش از دو دهه است که آمریکا، پهپادهایی را بر فراز سر میلیون‌ها نفر در کشورهای خارجی به پرواز درآورده است. این پهپادها از راه دور نظارت می‌کنند، تصاویر را ضبط می‌کنند و در برخی موارد افراد را می‌کشند. از زمان اولین حملات پهپادی آمریکا در افغانستان در سال ۲۰۰۱ و یمن در سال ۲۰۰۲، پهپادهای آمریکایی هزاران نفر را در این کشورها و همچنین کشورهای دیگری مانند لیبی، پاکستان و سومالی کشته‌اند. سال گذشته، تحقیقی توسط «The Intercept» فاش کرد که یک حمله پهپادی در آوریل ۲۰۱۸ (فروردین ۱۳۹۷) در سومالی، دست‌کم سه و احتمالاً پنج غیرنظامی را کشته است که از جمله آن‌ها می‌توان به «لوول دحیر محمد» [8] ۲۲ساله و دختر ۴ ساله‌اش «مریم شیلوی موسی» [9] اشاره کرد. خانواده او برای بیش از شش سال سعی کرده‌اند با دولت آمریکا تماس بگیرند؛ از جمله از طریق یک پورتال گزارش برخط تلفات غیرنظامی که تحت‌نظر فرماندهی آفریقای ایالات متحده اداره می‌شود، اما هرگز پاسخی دریافت نکرده‌اند. «عبدی دحیر محمد» [10] - یکی از برادران «لوول» - سال گذشته به من گفت: «آن‌ها می‌دانند که افراد بی‌گناه کشته شده‌اند، اما هرگز به ما دلیلی ارائه نداده‌اند یا عذرخواهی نکرده‌اند. هیچ‌کس در این زمینه پاسخگو نیست.»

کل خانواده تحت‌تأثیر قرار گرفته‌اند. وقتی برادرزاده لوول حتی «هواپیمای عادی» را بر فراز مزرعه‌شان می‌بیند، با این باور که ممکن است او را بکشد، شروع به دویدن کرده و سعی می‌کند پنهان شود. خانواده به پسر لوول - «محمد شیلوی موسی» [11] - حقیقت را درباره مرگ مادرش گفتند و از آن زمان، هر وقت که او پهپاد یا صدایش را می‌شنود، به گفته آن‌ها «زود زیر درخت می‌دود تا پنهان شود».

به مدت دهه‌ها، مردم در سراسر جهان با اضطراب‌های ناشی از پهپادها و سکوت گسترده مقامات آمریکایی زندگی کرده‌اند. پیش از اخراج ارتش آمریکا از «نیجر» توسط حکومت‌نظامی تحت آموزش ایالات متحده در اوایل سال جاری، این کشور میزبان پایگاه‌های هواپیماهای بدون سرنشین آمریکا بود که هدفشان مبهم بود و از مردم نیجر مخفی نگه داشته می‌شدند.

پس از دهه‌ها استفاده از پهپادهای نظامی مسلح برای پرواز بر فراز شهرها و روستاها در سراسر جهان، آمریکایی‌ها بالاخره در حال تجربه این حس هستند که پرواز پهپاد ناشناس در بالای سر انسان چقدر ناراحت‌کننده است.

در محله پرچالش «تادرس» [12]در حاشیه پایگاه پهپادی آمریکا در شهر شمالی «آگادز» [13]، مردم هنگام صحبت درباره «پهپادها» در بازدید سال گذشته «The Intercept» احساس نگرانی می‌کردند. زنان محله که به‌خاطر ترس از انتقام، خواستار ناشناخته ماندن هویتشان بودند، از صدا و دود ناشی از پایگاه شکایت کردند و نگران هواپیماهای کوچکی بودند که در بین شب، پرواز می‌کردند. زنی باحجاب که پیش از ساخت پایگاه در آن منطقه زندگی می‌کرد، گفت: «ما می‌ترسیم. هیچ‌کس نمی‌داند آنها چه می‌کنند. چراغ‌های چشمک‌زن قرمز و آبی را بالای سر خود می‌بینیم. ما نمی‌دانیم آنها به چه چیزی نگاه می‌کنند.»

«ماریا لامینو گاربا» [14] که یک مرکز جمع‌آوری زباله‌های بازیافتی در «تادرس» را اداره می‌کند و به جوانان بیکار برای جمع‌آوری مواد قابل‌بازیافت دستمزد می‌دهد، نگرانی‌های مشابهی از زندگی زیر میکروسکوپ آمریکایی را ابراز کرد. او می‌گوید: «پهپادها همیشه در شب یا اوایل صبح بالای سر ما پرواز می‌کنند. این ترسناک است. ما فکر می‌کنیم که به ما نگاه می‌کنند.»

این واکنش‌ها توجیه‌پذیر است. ایالات متحده در سومالی به پروازهای نظارتی و انجام حملات هوایی مرگبار ادامه می‌دهد. در نیجر نیز پهپادها تنها به جستجوی شبه‌نظامیان در مناطق روستایی و کشورهای همسایه نمی‌پرداختند؛ بلکه برای پایگاه «آگادز» و نیروهایی که وارد و خارج از پایگاه می‌شدند، شرایط را فراهم می‌کردند و ساکنان آنجا را تحت‌نظر داشتند.

آسیب‌های روانی پهپادها

آمریکایی‌هایی مانند «وان درو» که به‌خاطر ادعای «کشتی پهپادبر ایرانی» شناخته شده است، در حال یادگیری این نکته هستند که مردم در سراسر جهان - از جمله خانواده لوول و مریم - سال‌هاست درباره این صحبت می‌کنند که چقدر زندگی زیر پهپادهای یک کشور دیگر - به‌ویژه هواپیماهای مرگبار - بسیار ترسناک است. وان درو ادعای خود درباره «کشتی ایرانی» را پس گرفته، اما همچنان ناراحتی خود را ابراز می‌کند.

یک تحقیق در سپتامبر ۲۰۱۲ (شهریور ۱۳۹۱) روی غیرنظامیان در پاکستان توسط کلینیک حقوق بشر و حل منازعات بین‌المللی دانشگاه استنفورد و کلینیک عدالت جهانی در دانشکده حقوق دانشگاه نیویورک گزارش داد: «سیاست‌های حملات پهپادی ایالات متحده فراتر از مرگ و جراحات جسمی، آسیب‌های قابل‌توجه و حساب نشده‌ای به زندگی روزمره غیرنظامیان و مردم عادی وارد می‌کند.»

از زمان اولین حملات پهپادی آمریکا به افغانستان در سال ۲۰۰۱ و یمن در سال ۲۰۰۲، پهپادهای آمریکایی هزاران نفر را در این کشورها و همچنین کشورهای دیگری مانند لیبی، پاکستان و سومالی کشته‌اند.

محققان دریافتند که حضور مداوم پهپادها، ترس از این که هر لحظه ممکن است یک حمله رخ دهد و ناتوانی مردم در محافظت از خود، باعث ایجاد وحشت در مردان، زنان و کودکان می‌شود. این وضعیت منجر به ایجاد اضطراب و آسیب‌های روانی در جوامع غیرنظامی می‌گردد. به‌عبارت‌دیگر، زندگی در زیر نظارت دائمی پهپادها و احساس ناامنی ناشی از احتمال حمله، تأثیرات عمیق و منفی بر سلامت روانی افراد دارد و آن‌ها را در حالت ترس و اضطراب دائمی قرار می‌دهد.

پس از یک سری حملات پهپادی آمریکا که ۳۶ عضو از دو خانواده بزرگ یمنی را بین سال‌های ۲۰۱۳ و ۲۰۱۸ کشت، یکی از اعضای خانواده به نام «عبدالله عبدربه اوباد الطیسی» [15]درباره عواقب روانی میان بازماندگان - به‌ویژه کودکان - به من گفت: «همه در روستا تحت‌تأثیر قرار گرفته‌اند. آن‌ها معمولاً به‌خاطر ترس نمی‌توانند به‌خوبی بخوابند، حتی نمی‌توانند به‌خوبی غذا بخورند. کودکان هم از رفتن به بیرون و بازی‌کردن می‌ترسند. برخی از آن‌ها به‌خاطر این احساس دائمی ترس، اکنون از نظر روانی بیمار هستند.»

یک پژوهش در سال ۲۰۱۵ (۱۳۹۴) توسط بنیاد «الکرامه» [16] یک گروه حقوق بشری، نشان داد که در میان یمنی‌هایی که در دو روستای تحت عملیات پهپادی آمریکا زندگی می‌کردند، اختلال استرس پس از سانحه «بسیار شایع» بود و بسیاری از آن‌ها از نگرانی دائمی و اختلال در خواب، از جمله کابوس دیدن یا بی‌خوابی رنج می‌بردند. ۹۶ درصد از کودکانی که مورد مصاحبه قرار گرفتند، گفتند از این می‌ترسند که حمله پهپادی ممکن است به آن‌ها، خانواده‌شان یا کشورشان آسیب برساند و «احساس ترس زمانی که آن‌ها صداهایی مشابه وزوز پهپادها را می‌شنوند، در کودکان بیشتر تشدید می‌شود».

ترس و اضطرابی که به واسطه وزوز خاص موتورهای پهپاد ایجاد می‌شود، به‌هیچ‌وجه محدود به کودکان نیست. «دیوید روهد» [17]- خبرنگاری که در سال ۲۰۰۸ توسط طالبان افغانستان ربوده شده و در مناطق قبیله‌ای پاکستان نگهداری می‌شد - نوشت: «پهپادها ترسناک بودند. از زمین تشخیص اینکه آن‌ها چه کسی یا چه چیزی را زیر نظر دارند، غیرممکن است. وقتی که بر فراز سر می‌چرخند، وزوز یک پهپاد یادآور مرگ قریب‌الوقوع است.»

طبق یک پژوهش در سال ۲۰۱۷ در «Current Psychology» جمعیت‌هایی که دائماً فعالیت‌های پهپادها را در بالای سر خود احساس می‌کنند، گزارش می‌دهند که «پاسخ‌های اغراق‌آمیز به ترس، فرار به داخل خانه و پنهان‌شدن هنگام دیدن یا شنیدن پهپادها، غش‌کردن، اشتهای ضعیف، علائم روانی، بی‌خوابی و بیدارشدن ناگهانی در شب با توهماتی درباره پهپادها» را تجربه می‌کنند. بر اساس یافته‌های این پژوهش، ترس غیرنظامیان، فعالیت‌های روزمره آن‌ها مانند ترک خانه‌ها، کارکردن، شرکت در مراسمات اجتماعی و فرستادن کودکان به مدرسه را مختل می‌کند. این بار روانی حتی زمانی که تهدید درک شده فقط نظارت هوایی از بالا باشد نیز وجود دارد.

«جِی استنلی» [18] - تحلیل‌گر ارشد سیاست در اتحادیه آزادی‌های مدنی آمریکا - گفت: «دلیلی وجود دارد که حریم خصوصی به‌عنوان یک حق بشری شناخته می‌شود؛ زیرا هیچ‌کس نمی‌خواهد احساس کند که زیر نظارت یک پهپاد زندگی می‌کند؛ چشمی در آسمان که بر کارهایی که انجام می‌دهند نظارت می‌کند. این چیزی است که ایالات متحده نباید بر مردم تحمیل کند. این چیزی است که ما نباید بر جوامع خود تحمل کنیم.»

تیر‌هایی که کمانه کرد!

استنلی فکر می‌کند احتمال زیادی وجود دارد که بسیاری از «پهپادهایی» که در نیوجرسی دیده می‌شوند، هواپیماهای معمولی و شاید برخی مدل‌های آزمایشی باشند. بااین‌حال، وحشت ناشی از این مشاهدات، چیزی اساسی درباره نگرانی‌های آمریکایی‌ها را نشان می‌دهد. او گفت: «در تجربه من که بر روی مسائل حریم خصوصی - از ردیابی اینترنتی تا داده‌کاوی - کار کرده‌ام، نظارت هوایی برای مردم، واکنش خاص و شدیدتری در مقایسه با سایر اشکال نظارت (مثل ردیابی آنلاین) ایجاد می‌کند. کسی که معاملات مالی من را ردیابی می‌کند و پروفایلی از من می‌سازد، بسیار انتزاعی است؛ اما یک دوربین ویدئویی رباتیک پرنده که بر فراز شهر من در حال پرواز است، این بسیار ملموس است و باعث نگرانی و وحشت مردم می‌شود.»

نه افرادی مانند لوول و مریم در سومالی و نه «گاربا» - سازمان‌دهنده بازیافت در نیجر - هرگز نمی‌توانند مانند آمریکایی‌ها که از مشاهده اشیاء در آسمان دچار وحشت می‌شوند، اطمینان‌های معقولی از مقامات دریافت کنند که آن‌ها کاملاً ایمن هستند. مشاور ارتباطات امنیت ملی، نگرانی‌ها در مورد وحشت ناشی از پهپادها را رد کرده و گفته است: «در حال حاضر هیچ مدرکی نداریم که نشان دهد مشاهدات گزارش‌شده از پهپادها تهدیدی برای امنیت ملی یا امنیت عمومی داشته یا ارتباطی با خارجی‌ها دارند».

یک مقام اف‌بی‌آی گفته است که محققان دولتی، مکان‌های مشاهدات گزارش‌شده از پهپادها را بررسی کرده و متوجه شدند که «تراکم مشاهدات گزارش‌شده با الگوی نزدیک‌شدن به شلوغ‌ترین فرودگاه‌های نیویورک و نیوجرسی مطابقت دارد». طبق بیانیه مشترک وزارت امنیت داخلی، اف‌بی‌آی، اداره هوانوردی آمریکا و پنتاگون که اخیراً منتشر شد، «اف‌بی‌آی» حدود ۵۰۰۰ گزارش درباره پهپادها دریافت کرده است، اما کمتر از ۱۰۰ مورد به سرنخ‌های معتبر منجر شده است. «اندی کیم» - سناتور نیوجرسی - پس از مشاهده اشیاء پرنده ناشناس در کنار پلیس محلی در نیوجرسی، ابتدا ابراز نگرانی کرد؛ بااین‌حال پس از گفتگو با کارشناسان غیرنظامی، او برخی از نگرانی‌های خود در مورد «پهپادهای احتمالی» را کنار گذاشت.

  بیش از دو دهه، آمریکا پهپادهایی را بر فراز سر میلیون‌ها نفر در سراسر جهان به پرواز درآورده است. این پهپادها از راه دور نظارت می‌کنند، ضبط می‌کنند و در برخی موارد می‌کشند.

او در شبکه اجتماعی «ایکس» نوشت: «من نمی‌گویم که دیگران ممکن است فعالیت واقعی پهپادها را دیده باشند و همه آنچه را که من دیدم، به طور کامل با مسیرهای پروازی توضیح داده نمی‌شود؛ اما بخش زیادی از آن توضیح داده شده است. مقامات فدرال باید اطلاعات و راهنمایی‌هایی به عموم مردم از جمله بخش‌های پلیس محلی که مرا برای کمک به تفسیر آنچه می‌بینند بردند، ارائه دهند». به گفته وی، ارائه اطلاعات درست و منطقی به مردم و پلیس محلی اهمیت دارد تا بتوانند تفاسیر بهتری از آنچه که مشاهده می‌کنند داشته باشند و نگرانی‌ها و ابهامات موجود را کاهش دهند.

«اندی کیم» به نگرانی‌های موجود در سراسر آمریکا اشاره کرد که به اعتقادش باعث تحریک وحشت ناشی از پهپادها شده است. او نوشت: «فکر می‌کنم این وضعیت به‌نوعی بازتاب این لحظه در کشور ماست. مردم در حال حاضر نگرانی‌های زیادی درباره اقتصاد، سلامت، امنیت و... دارند و خیلی اوقات می‌بینیم کسانی که مسئول کار بر روی این مسائل هستند، با احترام لازم با عموم مردم برخورد نمی‌کنند.»

کیم - یکی از اعضای بنیان‌گذار حفاظت از غیرنظامیان در درگیری‌ها - در گذشته درباره حملات پهپادی ایالات متحده به طور صریح صحبت کرده است. با این حال، دفتر او از پرداختن به اختلافات بین سیاست پهپادهای آمریکایی در خارج و نگرانی پهپادی که مقامات در ایالات متحده نشان می‌دهند، خودداری کرد. «آنا کانول» [19] - سخنگوی «اندی کیم» - در این زمینه به «The Intercept» گفت: «ما در حال حاضر نظری نخواهیم داد.»

«اریک اسپرلینگ» گفت: «اعضای کنگره مانند اندی کیم به‌درستی نگران تلفات غیرنظامیان هستند، اما پهپادها تنها زمانی مشکل‌ساز نیستند که غیرنظامیان را بکشند؛ وقتی یک پهپاد ناشناس بر فراز سرتان در حال پرواز است، زندگی در چنین وضعیتی بسیار نگران‌کننده است. اعضای کنگره باید درک کنند که نظارت بر مردم با هواپیماهای بدون سرنشین، یک وضعیت عادی برای افرادی که زیر پهپادها هستند، نیست و آن‌ها باید این درک را در سیاست خارجی آمریکا نیز به کار ببرند.»

https://theintercept.com/2024/12/18/drones-new-jersey-sighting/

/ انتهای پیام /