کودکانی که از فرط گرسنگی حتی نای گریه‌کردن هم ندارند

گروه جامعه و اقتصاد «سدید»؛ «شمیلا اسلام ذوالفقار» [1] یک پزشک بریتانیایی، امدادگر و مدافع حقوق بشر است. او به عنوان مسئول جذب کمک‌های مالی و راهبری فعالیت‌های بشردوستانه در سازمان «اقدام برای بشریت» فعالیت می‌کند و تجربه گسترده‌ای در خطوط مقدم بحران‌های انسانی در فلسطین، سوریه، یمن، پاکستان و دیگر مناطق داشته است. با این وجود، وی طی مطلبی که وب‌سایت «Middle East Eye» آن را منتشر کرده است، تأکید می‌کند «فجایعی که غزه دیده، بسیار تکان‌دهنده بوده است.» وی از مادران و کودکانی سخن می‌گوید که به دلیل سیاست گرسنگی عمدی رژیم صهیونیستی و در میان سکوت و تماشای جامعه بین‌المللی، ذره‌ذره آب می‌شوند. او تأکید می‌کند: «آنچه در غزه جریان دارد، نه یک بحران طبیعی، بلکه یک نسل‌کشی طراحی‌شده است که در آن غذا، آب، دارو و شیر خشک عمداً از مردم - به‌ویژه زنان و کودکان - دریغ می‌شود.» به گفته وی، در نتیجه سیاست «گرسنگی عمدی»، هزاران کودک دچار سوءتغذیه شدید شده‌اند، مادران قادر به شیردهی نیستند و نوزادان نارس در بخش‌های درمانی با آخرین قطره‌های شیر خشک به سختی زنده مانده‌اند. زنان در شرایط غیربهداشتی و بدون بی‌حسی زایمان می‌کنند و گاهی تنها چند ساعت پس از تولد نوزاد، درحالی‌که خونریزی دارند، مرخص می‌شوند.

زنان و کودکان، قربانیان اصلی

من به‌عنوان یک پزشک، امدادگر و یک مادر، طی دو دهه گذشته در پاسخ به بحران‌ها در سوریه، یمن، پاکستان و دیگر مناطق فعالیت کرده‌ام. کودکانی را درمان کرده‌ام که به‌خاطر بیماری‌هایی که قابل‌پیشگیری بودند، در حال مبارزه برای زنده‌ماندن بوده‌اند. زنان آسیب‌دیده و دچار ترومای روانی را در زایمان در مناطق جنگی حمایت کرده‌ام و شاهد آثار ویرانگر محاصره‌ها، بمباران‌ها و خشونت‌های بوروکراتیک بوده‌ام. باوجود این همه رنج، هیچ چیزی قابل مقایسه با آنچه اکنون در جریان نسل‌کشی اسرائیل در غزه می‌بینیم، نیست. امروز نوار غزه زیر بار قحطی غیرعادی در حال فروپاشی است و زنان و کودکان، بیشترین آسیب را متحمل می‌شوند؛ چیزی که کارشناسان سازمان ملل آن را «گرسنگی عمدی» و «سیاسی» می‌نامند، ناشی از بلایای طبیعی نیست، بلکه به طور عمدی طراحی شده است. در تمام سال‌های فعالیت می‌دانی‌ام، هرگز شاهد چنین حمله سیستماتیکی به سلامت مادران و کودکان نبوده‌ام. این یک بحران انسانی صرف و انتزاعی نیست. این محروم‌کردن عمدی یک جمعیت کاملاً غیرنظامی از غذا، آب و دارو است؛ جنایتی که در برابر دیدگان جهانیان در حال وقوع است.

گرسنگی عمدی

سازمان‌های بشردوستانه‌ای مانند سازمان «اقدام برای بشریت» [2] به طور مرتب از دسترسی به غزه محروم می‌شوند. در همین حال، سازمانی به نام «بنیاد بشردوستانه غزه» [3] که یک تشکل جعلی است، به ابزاری سیاسی تبدیل شده است؛ حداقل برای منافع سیاسی و در بدترین حالت برای افزایش رنج فلسطینی‌ها.

امروز نوار غزه زیر بار قحطی دست‌ساز در حال فروپاشی است و زنان و کودکان، بیشترین آسیب را متحمل می‌شوند.

غذا، سوخت، تجهیزات پزشکی و حتی شیر خشک نوزادان به طور عمدی از دسترس خارج شده و به مردم غزه داده نمی‌شود. بر اساس گزارش دفتر هماهنگی امور بشردوستانه سازمان ملل (OCHA)، بیش از ۷۱,۰۰۰ کودک زیر پنج سال و تقریباً ۱۷,۰۰۰ زن باردار و شیرده به درمان فوری برای سوءتغذیه حاد نیاز دارند. سازمان زنان سازمان ملل تخمین می‌زند که بیش از ۵۵۷,۰۰۰ زن، با ناامنی شدید غذایی مواجه هستند.

در بخش‌های نوزادان بیمارستان‌های «خان‌یونس» و «رفح»، نوزادان نارس با قطره‌های اندک شیر خشک رو به اتمام، به زندگی چنگ می‌زنند. پرسنل بیمارستان «ناصر» هشدار داده‌اند که آخرین قوطی‌های شیر خشک پزشکی تخصصی تمام شده‌اند. این نوزادان - بعضی کمتر از ۱.۵ کیلوگرم وزن دارند - نه از کمبود عشق، بلکه از کمبود کالری می‌میرند. مادران دچار سوءتغذیه نمی‌توانند شیر تولید کنند.

نوزادانی مانند «لینای» شش‌ماهه که با وزن کم به دنیا آمده و وابسته به شیر خشک است، اکنون در حال گرسنگی هستند؛ چون ذخایر شیر خشک تمام شده است. مادرش به دلیل لاغری و کم‌خونی، نمی‌تواند شیر بدهد. چند قوطی شیری که داشتند برای یک ماه سهمیه‌بندی شده بود، اما در عرض چند روز تمام شد. زنان در چادرها، میان آوارها، در کلینیک‌های شلوغ و بدون بیهوشی، آنتی‌بیوتیک و تجهیزات بهداشتی زایمان می‌کنند.

عمل سزارین بدون تسکین درد مناسب انجام می‌شود. من مستقیماً از زنانی مانند «رانیا» که به تنهایی نوزادش را به دنیا آورده، شنیده‌ام که بعد از زایمان، او خیلی سریع (در عرض چند ساعت) از بیمارستان مرخص شده است؛ درحالی‌که هنوز خونریزی داشته و حالش بسیار بد بوده است، اما مجبور بوده که با همان وضعیت شکننده، نوزادش را در آغوش بگیرد و از او مراقبت کند.

نوزادانی که نای گریه هم ندارند

این‌ها تراژدی نیستند، بلکه وضعیت عادی امروز غزه‌اند. کارکنان بهداشت در حال مشاهده یک فاجعه بهداشت عمومی در زمان واقعی هستند، اما نمی‌توانند کاری کنند. دستشان به دلیل تخریب سیستم بهداشت و درمان و کارشکنی عمدی در کمک‌ها بسته شده است. این شکست در لجستیک نیست؛ این یک هدف، سیاست و جرم و جنایت علیه بشریت است. حقوق بین‌الملل بشردوستانه واضح است: گرسنگی‌دادن عمدی به غیرنظامیان به‌عنوان روش جنگی، یک جنایت جنگی است.

بر اساس گزارش دفتر هماهنگی امور بشردوستانه سازمان ملل، بیش از ۷۱,۰۰۰ کودک زیر پنج سال و تقریباً ۱۷,۰۰۰ زن باردار و شیرده به درمان فوری برای سوءتغذیه حاد نیاز دارند.

سازمان حقوق بشر گزارش داد که در آوریل ۲۰۲۴، کودکان در غزه شروع به مردن به علت گرسنگی کرده‌اند. در ماه بعد (می ۲۰۲۴) دادگاه بین‌المللی عدالت (ICJ) اسرائیل را موظف کرد تا دسترسی بشردوستانه بدون مانع به غزه را تضمین کند، اما این دستورها به طور آشکارا نادیده گرفته شده‌اند. این نه‌تنها از نظر اخلاقی غیرقابل‌دفاع، بلکه جرم است.

من به‌عنوان یک پزشک، شاهد تحلیل‌رفتن تدریجی کودکی مبتلا به سوءتغذیه بودم. چشمان مادری را دیده‌ام که وقتی نوزادش به دلیل کمبود انرژی دیگر گریه نمی‌کند، دچار نامیدی شده است. کودکان در حال مرگ را در آغوش گرفته‌ام. وقتی این تنها یک مورد باشد، به طرز غیرقابل‌وصفی غمناک است؛ اما اکنون این وضعیت عادی غزه است و جهان در سکوت تماشا می‌کند.

در غزه، هر لحظه و هر روز، حقوق اساسی انسان‌ها، قوانین بین‌المللی و اصول پایه‌ای کرامت انسانی به طور مداوم نقض می‌شود. برای مقابله با این وضعیت، ما باید خواستار بازگشایی فوری کریدورهای بشردوستانه برای تضمین تحویل ایمن و مستمر غذا، سوخت، شیر خشک و تجهیزات پزشکی باشیم. همچنین نیاز فوری به ایجاد مناطق اورژانسی مراقبت‌های زایمان و نوزادان با کادر درمان و تجهیزات لازم برای زایمان امن و مراقبت‌های حیاتی نوزادان تازه‌متولدشده وجود دارد.

ضرورت اقدام فوری

دولت‌ها مسئولیت اخلاقی دارند تا برنامه‌های اضطراری تغذیه مادران و نوزادان را از طریق دفتر هماهنگی امور بشردوستانه سازمان ملل، آژانس کمک‌رسانی به آوارگان فلسطینی (آنروا) و سازمان‌های غیردولتی بشردوستانه تأمین مالی و اجرا کنند تا درمان سوءتغذیه حاد را گسترش داده و شیر خشک ضروری را توزیع کنند.

  در غزه، هر لحظه و هر روز، حقوق اساسی انسان‌ها، قوانین بین‌المللی و اصول پایه‌ای کرامت انسانی به طور مداوم نقض می‌شود.

ما به قوانین بین‌المللی جدیدی برای جلوگیری از آنچه اتفاق می‌افتد، نیاز نداریم؛ این کار به‌وضوح غیرقانونی است. آنچه لازم است، اجرای قوانین است. جامعه بین‌المللی باید با فشار دیپلماتیک، ابزارهای حقوقی و تعلیق انتقال تسلیحات، اجرای احکام دادگاه بین‌المللی عدالت (ICJ) را تضمین کند. عدم اقدام فوری، نه‌تنها جان کودکان غزه را به خطر می‌اندازد، بلکه قربانیان کودک تمام جنگ‌های آینده را نیز تهدید می‌کند. اجازه‌دادن به اسرائیل برای نقض گسترده قوانین جنگ، سابقه‌ای مرگبار ایجاد می‌کند که سال‌ها فراتر از مرزهای غزه باعث ازدست‌رفتن جان‌ها خواهد شد.

این یک وضعیت اضطراری پزشکی است. این یک وضعیت اضطراری بشردوستانه است. این یک وضعیت اضطراری اخلاقی است. این بحران، پاسخ متناسب با شدت فاجعه را می‌طلبد. به‌عنوان یک امدادگر، من خواستار اقدام فوری هستم. به‌عنوان یک پزشک، خواستار مراقبت فوری و اولویت‌بندی در سطح جمعیتی هستم و به‌عنوان یک مادر، می‌پرسم که چگونه می‌توانیم این وضعیت را بپذیریم؟

https://www.middleeasteye.net/opinion/medical-aid-worker-never-seeen-suffering-like-gaza-must-end