«فرانچسکا آلبانیز» کیست؟

گروه جامعه و اقتصاد «سدید»؛ «فرانچسکا آلبانیز» در سال ۱۹۷۷ در آریانو ایرپینو ایتالیا متولد شد. وی یک وکیل حقوق بشر با بیش از دو دهه تجربه در زمینه حقوق بین‌الملل و حقوق بشر است. او دارنده مدرک حقوق از دانشگاه پیزا و همچنین دارای کارشناسی‌ارشد حقوق بشر از مدرسه مطالعات شرقی و آفریقایی (SOAS) در لندن است و در حال حاضر در حال تکمیل دوره دکتری خود در رشته حقوق بین‌الملل پناهندگان در دانشکده حقوق دانشگاه آمستردام است. وی همچنین دوره‌ای را که خودش طراحی کرده با عنوان «پاسخ‌های بشردوستانه، حقوقی و سیاسی به آوارگی اجباری فلسطینیان» به‌عنوان استاد مدعو در چند دانشگاه، از جمله در بیت‌لحم و بیرزیت کرانه باختری و دانشگاه سالنتو ایتالیا، تدریس می‌کند. او از سال ۲۰۲۵ بعد از به قول خودش تجربه سخت از سکونت در آلمان و ترس از دستگیری به تونس بازگشته و اکنون به همراه همسرش، ماسیمیلیانو کالی، اقتصاددان ارشد بانک جهانی و دو فرزند کودک خود در تونس زندگی می‌کند.

آلبانیز در طول دوران کاری خود چندین سمت در سازمان ملل داشته است. این موارد شامل دو سال همکاری با برنامه عمران ملل متحد (UNDP) در مراکش و همچنین چهار سال فعالیت در ژنو به‌عنوان افسر حقوق بشر در دفتر کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل بوده است. او همچنین به‌عنوان مشاور حقوقی در اورشلیم برای آنروا (UNRWA)، آژانس سازمان ملل برای پناهندگان فلسطینی، کار کرده است.

وی از بنیان‌گذاران شبکه جهانی پرسش فلسطین است و خارج از چارچوب سازمان ملل نیز در اندیشکده رنسانس عرب برای دموکراسی و توسعه پژوهش و کمک حقوقی در حوزه مهاجرت و پناهجویان ارائه می‌دهد.

وی از بنیان‌گذاران شبکه جهانی پرسش فلسطین است و خارج از چارچوب سازمان ملل نیز در اندیشکده رنسانس عرب برای دموکراسی و توسعه پژوهش و کمک حقوقی در حوزه مهاجرت و پناهجویان ارائه می‌دهد.

آلبانیز از ماه مه ۲۰۲۲ به‌عنوان گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد در زمینه «وضعیت حقوق بشر در سرزمین فلسطینی اشغالی از سال ۱۹۶۷» فعالیت می‌کند. او نخستین زنی است که طی سی‌سال گذشته این سمت را بر عهده گرفته است. آلبانیز همچنین پژوهشگر وابسته در «مؤسسه مطالعات مهاجرت بین‌المللی دانشگاه جورج‌تاون» - است. مؤسسه مطالعات مهاجرت بین‌المللی (ISIM) واقع در واشنگتن‌دی‌سی قرار دارد و یک مرکز نوآورانه و چندرشته‌ای است که به بررسی ابعاد اجتماعی، اقتصادی، زیست‌محیطی و سیاسی مهاجرت بین‌المللی می‌پردازد.

او همچنین مسئولیت برنامه پژوهش و کمک‌های حقوقی در زمینه مهاجرت و پناه‌جویان در جهان عرب برای اندیشکده رنسانس عربی برای دموکراسی و توسعه (ARDD) را برعهده دارد. اندیشکده رنسانس عرب برای دموکراسی و توسعه (ARDD) یک نهاد غیردولتی است که در سال ۲۰۰۸ در اَمان، اردن تأسیس شد و با هدف شکل‌دهی به پروژه‌ای نوین از نوزایی در جهان عرب فعالیت می‌کند. آلبانیز در مجله این انجمن مقاله‌ای با عنوان صداهای جوانان پناهنده فلسطینی در سراسر خاور نزدیک: مشارکت اجتماعی ـ سیاسی و آرمان‌ها منتشر کرده است. او به همراه جلال الحسینی، پژوهشگر انستیتوی فرانسوی خاور نزدیک (Ifpo) در این مقاله به بررسی وضعیت جوانان پناهنده فلسطینی می‌پردازد که معمولاً در عرصه‌های سیاسی و اجتماعی به حاشیه رانده شده‌اند. او نشان می‌دهد این جوانان در اردوگاه‌های پناهندگان و جوامع میزبان در فلسطین اشغالی، اردن، لبنان و سوریه چگونه در فعالیت‌های اجتماعی و سیاسی مشارکت می‌کنند، با چه فرصت‌ها و محدودیت‌هایی روبه‌رو هستند و از چه راه‌های جایگزینی برای دفاع از حقوق و منافع خود بهره می‌برند. آلبانیز همچنین برداشت آن‌ها از هویت خود به‌عنوان فلسطینی، پناهنده، بی‌وطن یا بیگانه ناخوانده را بررسی کرده و آرزوهایشان برای آینده، از جمله امید به بازگشت به سرزمین مادری و بهبود شرایط زندگی در کشور میزبان یا خارج از منطقه را تحلیل می‌کند. هدف او نشان‌دادن ظرفیت پویا و ارزشمند این نسل است که در صورت توجه و بهره‌برداری، می‌تواند نقش مهمی در آینده جامعه فلسطینی ایفا کند.

آلبانیز با آقای لکس تکنبرگ پژوهشگر هلندی و مشاور ارشد در مؤسسه نهضت عربی برای دموکراسی و توسعه، کتابی به نام پناهندگان فلسطینی در قوانین بین‌الملل تدوین کردند. هدف او نشان دادن ظرفیت پویا و ارزشمند این نسل است که در صورت توجه و بهره‌برداری، می‌تواند نقش مهمی در آینده جامعه فلسطینی ایفا کند.

 علاوه بر این‌ها، آلبانیز یکی از بنیان‌گذاران شبکه جهانی در زمینه مسئله فلسطین (GNQP) به شمار می‌رود؛ شبکه‌ای متشکل از کارشناسان و پژوهشگران برجسته منطقه‌ای و بین‌المللی که به مسئله اسرائیل/فلسطین می‌پردازند.

در سمت گزارشگر ویژه، او نظرهای حقوقی و گزارش‌های مهمی منتشر کرده که به موضوعات زیر پرداخته‌اند: نقض حق تعیین سرنوشت در سرزمین فلسطینی اشغالی (۲۰۲۲)، محرومیت گسترده و نظام‌مند فلسطینیان از آزادی (۲۰۲۳)، «بی‌کودک‌سازی» یا نقض حقوق کودکی در سرزمین اشغالی (۲۰۲۳)، و نسل‌کشی (۲۰۲۴).

آلبانیز در طول مأموریت خود به‌عنوان گزارشگر ویژه، بر بی‌طرفی و فراگیر بودن تأکید دارد و معتقد است که بی‌طرفی واقعی به معنای نادانی یا بی‌تفاوتی نیست، بلکه شامل بررسی عینی واقعیت‌ها از منظر حقوق بین‌الملل و شناسایی و پرداختن به نابرابری‌های قدرت و بی‌عدالتی‌های تاریخی است، نه انکار یا نادیده‌گرفتن آنها. تمرکز او بر دستیابی به حقوق و آزادی‌ها برای همه طرف‌ها از طریق عدالت و پاسخگویی است. او می‌گوید:

دیگر تجارب حرفه‌ای او شامل مشاوره به دولت‌ها و جامعه مدنی در منطقه غرب آسیا و شمال آفریقا و جنوب شرق آسیا درباره مسائل حقوق بشری، حمایت از پناهندگان و پناه‌جویان، و نظارت بر شفافیت و انصاف روندهای انتخاباتی (برای مثال در مأموریت‌های اتحادیه اروپا در هاییتی، گینه بیسائو و پاکستان) است. در سال‌های ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۵، فرانچسکا در واشنگتن‌دی‌سی برای یک سازمان غیردولتی آمریکایی (Project Concern International) به‌عنوان مشاور فنی در حوزه حمایت فعالیت کرد و در جریان شیوع ابولا در غرب آفریقا (۲۰۱۴) بر مسائل حمایتی متمرکز بود.

آلبانیز در طول مأموریت خود به‌عنوان گزارشگر ویژه، بر بی‌طرفی و فراگیر بودن تأکید دارد و معتقد است که بی‌طرفی واقعی به معنای نادانی یا بی‌تفاوتی نیست.

از آلبانیز آثار برجسته‌ای نیز منتشر شده است، از جمله کتاب «پناهندگان فلسطینی در حقوق بین‌الملل» (انتشارات دانشگاه آکسفورد، ۲۰۲۰) که به‌عنوان اثری شاخص در این حوزه شناخته می‌شود. وی اخیراً کتاب «وقتی جهان در خواب است: داستان‌ها، واژه‌ها و زخم‌های فلسطین» را نوشته است. این کتاب روایت‌های آلبانیز از افرادی است که در طی سالیان متعدد حول مسئله فلسطین با آن‌ها ملاقات داشته روایت افرادی است که فرانچسکا را در فهم تاریخ اکنون و آینده فلسطین همراهی کرده‌اند. وقتی جهان در خواب است. دیگر کتاب وی که در سال ۲۰۲۴ منتشر شده است «من متهم می‌کنم» نام دارد که با همکاری کریستیانا الیا، روزنامه‌نگار ایتالیایی به رشته تحریر در آمده. این کتاب شامل مقالاتی است که روایتی مستند و حقوقی-سیاسی از وضعیت فلسطینیان، اشغال، خشونت و راه‌حل‌های ممکن ارائه می‌دهد و همزمان به تحلیل مفهومی و اخلاقی مسائل می‌پردازد. پژوهش‌های دانشگاهی آلبانیز موضوعات گوناگونی را در بر می‌گیرد؛ از «مسئله فلسطین» و وضعیت حقوقی در اسرائیل/فلسطین گرفته تا آوارگی اجباری فلسطینیان، از جمله مأموریت و فعالیت‌های آژانس امداد و کاریابی برای آوارگان فلسطینی (UNRWA).

فعالیت به‌عنوان گزارشگر فلسطین سازمان ملل

طبق تعاریفی که در کمیساریای عالی سازمان ملل ارائه شده است، گزارشگران ویژه، کارشناسان مستقل و اعضای گروه‌های کاری هستند که توسط شورای حقوق بشر سازمان ملل منصوب می‌شوند و به‌صورت شخصی و مستقل وظایف خود را انجام می‌دهند. گزارشگرها مأمور به بررسی موضوعی (مثلاً آزادی بیان) یا بررسی یک کشور خاص می‌شوند. آن‌ها متعهد می‌شوند که با استقلال، کارآمدی، صلاحیت و درستکاری عمل کنند و ویژگی‌هایی همچون بی‌طرفی، صداقت و حسن‌نیت را رعایت نمایند. این افراد کارکنان سازمان ملل محسوب نمی‌شوند و هیچ دستمزد یا پاداش مالی دریافت نمی‌کنند. استقلال جایگاه آن‌ها اهمیت اساسی دارد، زیرا تنها در این صورت می‌توانند وظایف خود را با بی‌طرفی کامل انجام دهند. مدت فعالیت هر دارنده مأموریت، چه موضوعی و چه کشوری، حداکثر شش سال است. به طور کلی وظایف این گزارشگرها بدین ترتیب است: بازدیدهای میدانی از کشورها، گزارش‌دهی، ارسال درخواست فوری، مطالعات تخصصی، مشاوره و آگاهی‌رسانی.

گزارشگران ویژه، نماینده سازمان ملل نیستند و هیچ مرجع رسمی ندارند. با این حال، گزارش‌های آن‌ها می‌تواند فشار بر کشورها را افزایش دهد و یافته‌های آن‌ها دادستان‌های دادگاه بین‌المللی کیفری و دیگر مراجعی که بر پرونده‌های عدالت فراملی کار می‌کنند را مطلع می‌سازد. گزارشگران ویژه که به مستندسازی موارد نقض و سوءاستفاده از حقوق بشر می‌پردازند، معمولاً دارای حکم‌های (مأموریت‌های) یک‌ساله و قابل‌تمدید هستند و اغلب بدون همکاری و پشتیبانی کشور تحت بررسی فعالیت می‌کنند. برای کشورهای افغانستان، بلاروس، بوروندی، کامبوج، کره شمالی، اریتره، ایران، میانمار و روسیه گزارشگران ویژه وجود دارد. همچنین قرار است پس از پایان مأموریت کمیسیون تحقیق که مدت‌هاست بر پرونده سوریه نظارت می‌کند، یک گزارشگر ویژه برای این کشور منصوب شود. علاوه بر این، سه «کارشناس مستقل» خاص برای کشورهای جمهوری آفریقای مرکزی، مالی و سومالی وجود دارد. نقش این کارشناسان بیشتر متمرکز بر ارائه کمک‌های فنی است.

گزارشگران ویژه، نماینده سازمان ملل نیستند و هیچ مرجع رسمی ندارند. با این حال، گزارش‌های آن‌ها می‌تواند فشار بر کشورها را افزایش دهد و یافته‌های آن‌ها دادستان‌های دادگاه بین‌المللی کیفری و دیگر مراجعی که بر پرونده‌های عدالت فراملی کار می‌کنند را مطلع می‌سازد.

همان‌طور که پیش از این اشاره شد، در کنار این‌ها، چندین ده «مأموریت موضوعی» نیز وجود دارد که وظیفه آن‌ها تحلیل پدیده‌های مرتبط با حقوق بشر خاص است. این مأموریت‌ها به گروه‌های کاری یا کارشناسانی سپرده می‌شود که به موضوعات ویژه می‌پردازند. از جمله این موارد می‌توان به گزارشگران ویژه در زمینه‌های زیر اشاره کرد:

· شکنجه و سایر رفتارها یا مجازات‌های ظالمانه، غیرانسانی یا تحقیرآمیز

· حقوق بشر مهاجران

· رفع تبعیض علیه افراد مبتلا به بیماری جذام

· پیشگیری از خرید و فروش، بهره‌برداری جنسی و سوءاستفاده جنسی از کودکان

گزارشگر ویژه سازمان ملل دربارۀ وضعیت حقوق بشر در سرزمین‌های اشغالی فلسطین مأموریتی است که در سال ۱۹۹۳ توسط کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل (قطعنامه 1993/2 A) ایجاد شد و پس از انحلال کمیسیون، توسط شورای حقوق بشر ادامه یافت. آن‌طور که مشخص شده این مأموریت تا زمانی که اشغال سرزمین‌های فلسطینی توسط اسرائیل پایان نیابد برقرار خواهد ماند.

از سال ۱۹۹۳ تا کنون ۸ نفر این سمت را برعهده گرفته‌اند و فرانچسکا آلبانیز هشتمین گزارشگر سازمان ملل در امور فلسطین اشغالی است که فعالیت خود را در ۱ مه ۲۰۲۲ آغاز کرد.

مروری بر سخنرانی‌های لغو شده آلبانیز

سخنرانی دانشگاه آزاد برلین

در تاریخ ۱۹ فوریه ۲۰۲۵ قرار بود نشستی در دانشگاه آزاد برلین با عنوان «شرایط زندگی طراحی‌شده برای نابودی: چشم‌اندازهای حقوقی و قضایی درباره نسل‌کشی جاری در غزه» برای مصاحبه با خانم آلبانیز و ایال وایزمن معمار بریتانیایی-اسرائیلی[1] و مؤسس آژانس تحقیقاتی «معماری قضایی» صورت بگیرد. اما زیگلر رئیس دانشگاه، این موضوع را به‌عنوان «انتقاد شدید از دو مهمان از جهات مختلف» توصیف کرد و این نشست را لغو کرد. دانشگاه تصمیم داشت این نشست را پشت درهای بسته برگزار کند و پس از آن جلسه ضبط شده را به‌صورت مجازی منتشر کند که با مخالفت وایزمن روبرو شد. در همان روز نیز قرار بود آلبانیز و وایزمن در یک نشستی که توسط حزب سیاسی Diem25/Mera25 برنامه‌ریزی شده بود شرکت کنند. این نشست که قرار بود در یک مکان عمومی برگزار شود با فشار پلیس آلمان به یک مکان کوچک‌تر و تحت نظارت پلیس منتقل شد و محتوای سخنرانی توسط پلیس کنترل شد.

سخنرانی در دانشگاه لودویگ ماکسیمیلیان مونیخ

آلبانیز در واکنش به لغو نشست در دانشگاه لودویگ ماکسیمیلیان مونیخ در صفحه مجازی خود نوشت: «وقتی ایدئولوژی شروع به سکوت‌کردن مردم می‌کند، دیگر آزادی وجود ندارد.»

بنا بود سخنرانی آلبانیز در تاریخ ۱۶ فوریه در دانشگاه مونیخ با عنوان «استعمار، حقوق بشر و حقوق بین‌الملل» برگزار شود. دانشگاه در ایمیلی به برگزارکنندگان، اعلام کرد که لغو سالن سخنرانی به دلیل جهت‌گیری سیاسی سخنرانی و همچنین نگرانی‌های امنیتی است که ممکن است به دلیل انتظار «برخورد دیدگاه‌ها» ایجاد شود. آلبانیز در واکنش به لغو نشست در دانشگاه لودویگ ماکسیمیلیان مونیخ در شبکه X خود نوشت: «وقتی ایدئولوژی شروع به سکوت‌کردن مردم می‌کند، دیگر آزادی وجود ندارد.»

البته تهدیدات به بازداشت آلبانیز به دلیل عبارات استفاده‌شده (مثل عبارت «از رودخانه تا دریا» و اشاره به نسل‌کشی‌ها) توسط آلبانیز بوده است. این نشان‌دهنده این است که لغو سخنرانی‌ها عمدتاً ناشی از فشار سیاسی و ترس از واکنش‌ها بوده، نه نگرانی واقعی امنیتی.

آلبانیز سفرش به آلمان را پر از چالش معرفی می‌کند. او می‌گوید: «بازدید پنج‌روزه من به سفری پرهرج‌ومرج تبدیل شد، پر از آزار و اذیت، لغو رویدادها، حمله به برگزارکنندگان، تغییر محل برگزاری و حتی تهدید به بازداشت به‌خاطر اظهاراتم.»

سخنرانی در دانشگاه برن سوئیس

بنا بود خانم آلبانیز در ژوئیه ۲۰۲۵ در دانشگاه برن سخنرانی کند؛ اما دانشگاه در آخرین دقایق نزدیک به برگزاری سخنرانی را لغو کرد و دلیل آن را عدم امکان تضمین «تعادل» اعلام کرد. پس از آن سازمان عفو بین‌الملل که متولی برگزاری این نشست بود، نشست را در یک سالن خصوصی برنامه‌ریزی و با حضور ۴۰۰ نفر برگزار کرد.

             هنرمند خیابانی رم، هری گرب، این هفته نقاشی دیواری‌ای با عنوان «دست از فرانچسکا آلبانیز بردارید» خلق کرد که در آن این وکیل حقوق بشر                       ایتالیایی با جایزه صلح نوبل به تصویر کشیده شده است. این نقاشی دیواری در خیابان ویلا دلّا لونگارِتا در محله تراستِوره ظاهر شد.

وقتی حقوق بشر تحریم می‌شود!

دولت ترامپ در ادامه کارزار تحریمی خود که شامل فشار بر دانشگاه‌ها و حتی بازداشت و اخراج دانشجویان و استادان حامی فلسطین در آمریکا می‌شد در ژوئیه 2025، در اقدامی بی‌سابقه فرانچسکا آلبانیز را تحریم کرد.

دولت ترامپ در ادامه کارزار تحریمی خود که شامل فشار بر دانشگاه‌ها و حتی بازداشت و اخراج دانشجویان و استادان حامی فلسطین در آمریکا می‌شد در ژوئیه ۲۰۲۵، در اقدامی بی‌سابقه فرانچسکا آلبانیز را تحریم کرد. این اقدام پس از ناکامی آمریکا در برکناری او از سمتش و به دلیل مواضع انتقادی آلبانیز علیه اسرائیل به‌ویژه افشای شرکت‌های هم‌دست با اسرائیل صورت گرفت. آمریکا مواضع آلبانیز را «ضداسرائیلی و یهودستیزانه» خوانده و وزیر خارجه وقت، مارکو روبیو، اعلام کرد این «جنگ سیاسی و اقتصادی آلبانیز علیه آمریکا و اسرائیل» دیگر تحمل نخواهد شد. روبیو دلیل تحریم‌ها را تلاش‌های آلبانیز برای پیگرد قانونی مقامات اسرائیلی در دادگاه کیفری بین‌المللی (ICC) عنوان کرد. روبیو تأکید کرد: «ما این کمپین‌های جنگ سیاسی و اقتصادی که منافع و حاکمیت ملی ما را تهدید می‌کنند، تحمل نخواهیم کرد.» بر اساس فرمان ترامپ علیه ICC، دارایی‌های افراد هدف در ایالات متحده مسدود می‌شود و ورود آن‌ها و اعضای خانواده درجه‌یکشان به این کشور ممنوع خواهد بود. گزارش آلبانیز درباره شرکت‌های همدست اسرائیل پیش از این موجی از محکومیت‌های شدید را برانگیخته است، از جمله هشدارهای رسمی از سوی وزارت دادگستری ایالات متحده. در نامه‌ای که توسط لئو ترل، رئیس نیروی ویژه تازه تأسیس وزارت دادگستری برای مبارزه با یهودستیزی، نگاشته شده، از آلبانیز خواسته شده است که تحقیقات خود را متوقف کند. وزارت دادگستری این اقدام او را «یک کمپین نگران‌کننده از نامه‌ها که نهادهایی را هدف قرار می‌دهد که از دولت اسرائیل حمایت یا در آن سرمایه‌گذاری می‌کنند» توصیف کرده است. این نامه همچنین می‌گوید: «ادعای شما مبنی بر اینکه این سازمان‌ها ممکن است به طور جنایی در ارتکاب نسل‌کشی یا جنایات جنگی مشارکت داشته باشند، نه تنها از نظر قانونی بی‌اساس است، بلکه اقدامات شما افتراآمیز، خطرناک و سوءاستفاده‌ای آشکار از جایگاهتان محسوب می‌شود.» طبق این تحریم‌ها، دارایی‌های خانم آلبانیز در آمریکا مسدود و مسافرت وی به این کشور با محدودیت روبرو خواهد شد.

آلبانیز در واکنش به تحریم‌های آمریکا گفت که این تحریم‌ها «با هدف تضعیف مأموریت او» طراحی شده‌اند. او همچنین تأکید کرد که با وجود این فشارها، همچنان به فعالیت‌های خود ادامه خواهد داد و گفت: «من کاری را که باید انجام دهم ادامه خواهم داد.»

منتقدان و حامیان خانم گزارشگر

مخالفان تجدید انتصاب آلبانیز شامل مجموعه‌ای گسترده از کشورها، پارلمان‌ها، سازمان‌ها و شخصیت‌های سیاسی بودند. دولت‌ها و نهادهای ملی شامل آمریکا، هلند، مجارستان، اسرائیل و آرژانتین بودند، همچنین اعضای پارلمان اروپا از کشورهای فرانسه، آلمان، سوئد، دانمارک، چک، اسلواکی و بلغارستان، و تعدادی از پارلمان و سیاست‌مداران ملی از جمله معاونان سابق نخست‌وزیر آلبانی و ایتالیا و اعضای پارلمان آلمان و بریتانیا نیز موضع گرفتند. لیندا توماس-گرینفیلد، سفیر آمریکا در سازمان ملل آلبانیز را «نامناسب برای این سمت یا هر نقش دیگری در سازمان ملل» خواند و اتهام «یهودستیزی» را متوجه او دانست. وزیر امور خارجه اسرائیل ادعا کرد: «آلبانیز مدام رفتار یا گفتاری آشکاراً ضدیهودی دارد» و جهت تضعیف جامعه یهودی و انسجام اجتماعی تلاش می‌کند. دانیل مرون، سفیر تازه منصوب اسرائیل در سازمان ملل در ژنو، افزود که آلبانیز «از عنوان خود در شورای حقوق بشر سازمان ملل سوءاستفاده می‌کند تا نفرت و سخنان تحریک‌آمیز را گسترش دهد. سیستم سازمان ملل باید به تحمل این موضوع پایان دهد و آلبانیز را از مقامش برکنار کند.» میشل تیلور، سفیر ایالات متحده در شورای حقوق بشر سازمان ملل، نوشت که «مقایسه بنیامین نتانیاهو با آدولف هیتلر توسط آلبانزه، زننده و یهودستیزانه است. نباید جایی برای چنین سخنان غیرانسانی وجود داشته باشد. گزارشگران ویژه باید در پی بهبود چالش‌های حقوق بشری باشند، نه دامن‌زدن به آن‌ها.»

علاوه بر افراد سازمان‌هایی نیز به انتقاد و اعمال فشار بر آلبانیز پرداختند. سازمان غیرانتفاعی U.N. Watch خواستار پایان داده به مأموریت او به‌عنوان گزارشگر سازمان ملل است و در آخرین گزارش خود در تاریخ مه ۲۰۲۵ او را متهم به دریافت پول از گروه‌های لابی طرف‌دار حماس کرده است. در حالی که از سوی فلسطینیان و گروه‌های حقوق بشری به دلیل تلاش‌هایش مورد تحسین قرار گرفت، آلبانیز از سوی گروه‌های طرف‌دار اسرائیل مانند کمیته یهودیان آمریکایی، کنگره جهانی یهود، اتحادیه ضد افترا (ADL[2]) و انجمن ۲۰۰ وکیل فرانسوی، با اشاره به اتهامات یهودستیزی و نقض بی‌طرفی، مخالفت خود را با تجدید مأموریت او اعلام کردند.

اگرچه فرانچسکا آلبانیز از سوی دولت‌ها، مقامات رسمی، پارلمان‌ها و نهادهای طرف‌دار اسرائیل مورد انتقاد و محکومیت قرار گرفت، اما در مقابل، حمایت قابل‌توجهی از سوی نهادها و سازمان‌های حقوق بشری، گروه‌های مدنی، دانشگاهیان و فعالان بین‌المللی دریافت کرد.

اگرچه فرانچسکا آلبانیز از سوی دولت‌ها، مقامات رسمی، پارلمان‌ها و نهادهای طرف‌دار اسرائیل مورد انتقاد و محکومیت قرار گرفت و فشارهای سیاسی و دیپلماتیک گسترده‌ای علیه او اعمال شد، اما در مقابل، حمایت قابل‌توجهی از سوی نهادها و سازمان‌های حقوق بشری، گروه‌های مدنی، دانشگاهیان و فعالان بین‌المللی در سراسر جهان دریافت کرد و تلاش‌هایش برای دفاع از حقوق فلسطینیان و افشای نقض حقوق بشر در کرانه باختری و غزه مورد تقدیر قرار گرفت. در همان روزی که روبیو، آلبانیز را تحت تحریم‌های آمریکا قرارداد، استفان دوجاریک، سخنگوی سازمان ملل، اعلام کرد که اعمال تحریم علیه گزارشگران ویژه سازمان ملل «غیرقابل قبول» است و «یک پیش‌زمینه خطرناک» ایجاد می‌کند. ولکر ترک، کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل، از آمریکا خواست تا تحریم‌ها را لغو کند و گفت که حملات و تهدیدها علیه آلبانزه و دیگر گزارشگران ویژه شورای حقوق بشر «باید متوقف شود».

در ژانویه ۲۰۲۳، ۱۱۶ سازمان حقوق بشری و مدنی و گروه‌های دانشگاهی بیانیه‌ای در حمایت از او صادر کردند و در آن، کمپین تخریب اسرائیل علیه گزارشگر ویژه سازمان ملل، فرانچسکا آلبانیز را محکوم کردند. در ۵ نوامبر ۲۰۲۴ نیز ۳۰ گروه یهودی نیز بیانیه‌ای را امضا کردند و اتهامات برخی دولت‌های غربی و گروه‌های طرف‌دار اسرائیل مبنی بر یهودستیز بودن آلبانزه را بی‌اساس و نادرست دانستند. این بیانیه به ابتکار یک استاد علوم سیاسی اسرائیلی در دانشگاه استراسبورگ، یوآو شمِر-کونز، تنظیم شده و در آن هدفِ این اتهامات به آلبانیز، سرکوب انتقاد از اسرائیل و تضعیف مأموریت حقوق بشری او خوانده شد و نه مقابله واقعی با یهودستیزی.

گروهی از هنرمندان، بازیگران و روشنفکران برجسته ایتالیایی از رهبران کشورشان خواسته‌اند تا از گزارشگر ویژه سازمان ملل در سرزمین‌های فلسطینی اشغالی، فرانچسکا آلبانیز، دفاع کنند. این نامه که ابتکار پروژه فرهنگی و فلسفی Tlon است، خطاب به رئیس‌جمهور ایتالیا سرجیو ماتارلا، نخست‌وزیر جورجیا ملونی و وزیر امور خارجه آنتونیو تاجانی نوشته شده و از آن‌ها خواسته شده تا «از یک شهروند ایتالیایی که به دلیل انجام مأموریت سازمان ملل تحریم شده، دفاع کنند». این سند از پارلمان ایتالیا می‌خواهد که یک قطعنامه متحد برای حمایت دیپلماتیک از آلبانیز تصویب کند و تأکید می‌کند: «سکوت نهادهای ما در مواجهه با این حمله بی‌سابقه غیرقابل قبول خواهد بود». علاوه بر این کمپین‌های مختلفی برای نامزد کردن فرانچسکا آلبانیز در جایزه صلح نوبل ۲۰۲۶ شکل گرفت.

/انتهای پیام/